En de winnaar is: Peejee voor COC Midden-Nederland met ‘Ga je mee’

december 14th, 2015

De finale van het Nationaal COC Songfestival, een verslag

Zaterdagavond 12 december vond in concertgebouw ‘de Vereeniging’ (meest geliefde concertzaal voor musici, vanwege de onovertroffen akoestiek) in Nijmegen de finale van het Nationaal COC Songfestival plaats. Peter Jan Kok (Peejee), samen met Gerrit van Balen (gitaar) en Tadjiro Velzel (saxofoon) kwam, zag en overwon! Het was een fantastische avond én nacht, hieronder een verslag:

Zaterdagmiddag brengt vriend Eric (zo lief) me naar restaurant Koks en Ko, waar de vakjury heerlijk dineert voordat ze naar de Vereeniging gaan. Bart van Dam vangt ons op, geeft ons instructies (welke show-trap nemen we, verdeling van de punten, etc.) en ik begin alvast aan mijn verrukkelijke visje. Gerda Havertong arriveert, alle andere gasten in het restaurant kijken om. La Havertong is niet groot (ze komt tot mijn middel) , maar wel groots. In haar zwart-rode combinatie met hip hoofddekstel maakt ze haar entree. La Havertong geeft aan niet te willen lopen naar de Vereeniging, al is het maar 400 meter en drinkt haar ginger ale graag in een wijnglas. Ronnie Tober is nog iets later, dus ga ik alvast naar het theater omdat ik me nog moet omkleden. Daar aangekomen zijn de repetities al afgerond en heerst er een gezonde spanning in het gangenstelsel van het prachtige theater. De meeste reuring komt van een klein leger travestieten die vanavond het showballet vormen en Albert-Jan Aartsen, de presentator, assisteren bij de puntentelling. Ik trek me terug in mijn kleedkamer om mijn korset aan te rijgen en even later komt Albert-Jan me gedag zeggen. Hij is uiterst ontspannen, heeft er zin in en raakt geenszins van slag van de aanblik van mijn boobies. Nog even die laatste minuten voor aanvang een sigaretje, plasje en praatje en iets na 20.00 uur trappen we af. De opening is overweldigend! Nijmegen laat zien waar Nijmegen groots in is: met een prachtige compositie van René Stephan zingen Hellen Dankers (klassieke schoonheid, zingt ‘Blijf zoals je bent’ van Justine Pelmelay veeeeel beter dan la Pelmelay en komt wél op tijd), Roy Binkhorst en Marc Verburg de deelnemers en publiek toe, terwijl de trava’s zich gedragen alsof ze al gewonnen hebben.

Albert-Jan trapt af en hoe! Vanaf aanvang heeft hij het publiek in zijn zak, stelt deelnemers gerust en houdt er een lekkere vaart in. Eerder schreef ik dat Albert-Jan een tikje chaotisch is, hij haalt dat ook aan tijdens de show en vraagt het publiek hem te helpen. Dat is totaal niet nodig! Albert-Jan is niet chaotisch, hij ‘speelt’ het. Met Steffie van de Lisdonk (rent de hele dag en avond rond het toneel met een flinke blos op haar wangen) als toneelmeesteres en Joost Hermus achter de knoppen, weet Albert-Jan dat het goed moet komen. En het komt goed, heel goed. Met alle respect voor BN’ers die in het verleden de show presenteerden: die komen aan, krijgen hun teksten en praten het aan elkaar. Als ze gevraagd waren voor een dildo-demonstratie op de huishoudbeurs, hadden ze het ongeveer net zo gedaan. Zo niet bij betrokken, mee-organiserende presentators als Albert-Jan Aartsen die alle voorgaande jaren tijdens de voorrondes van Nijmegen voor ons festival al uitblonk! COC Midden-Nederland, lees bovenstaande goed!

De deelnemers:

Marco & Band met ‘Andersom’ (COC Deventer) bijt het spits af. Met een originele tekst en strakke jeans trapt Marco af. Marco vertrouwt me later toe behoorlijk ziek te zijn, daar heeft overigens niemand iets van gemerkt. Zijn eerste couplet was niet verstaanbaar maar later herstelt hij zich. Saillant detail: In de band zitten gelovige heteromannen die als ze mij zien, vooraf bij een peuk, enigszins terugdeinzen maar later helemaal meegaan in de feestelijkheden. Zo kan het ook! In onze kerk is iedereen welkom.

Dan Diana & Alexander met ‘Werkelijkheid’ (COC Noord-Holland Noord), een musicalnummer dat uit volle borst loepzuiver wordt gezongen. Ronnie Tober zit vanaf het begin al op zijn stoel te wippen en vindt dat het lied zo in een musical gezongen kan worden. Diana & Alexander worden tweede, zowel bij publiek (zeer nipt) en bij vakjury.

Voor COC Eindhoven treedt Dick Boonman met ‘Vieze, vuile flikker’ aan en hoe! Met een bluesy, zelfgeschreven lied, zingt hij over de vooroordelen als je verliefd op een jongere jongen bent. Ik geloof ieder woord wat hij zingt en vindt het zijn beste inzending ooit. Gerda doet vanaf het begin mee want ik hoor allerlei kreten naast me. Dick wordt uiteindelijk 5de.

Theatergroep Augustus (Nijmegen, thuiswedstrijd) zingt ‘Glazen Muur’ en doet dat uiterst professioneel. Ronnie is weer onder de indruk en de zaal ook. Ik haak even af bij de tekst ‘Ga het, ga het, ga het…aan’ maar dat is persoonlijk want ik hou niet van musicals. Zo zie je maar, ieder zijn eigen mening. En een vak-jurylid is ook maar iemand met een mening, niks meer of minder dan ieder ander in de zaal.

COC Amsterdam stuurt the Curly Girls met ‘Free’ met een unieke drumsectie. Nooit eerder vertoond op een podium: De drumster heeft moeite met maat houden dus is er een drum-assistente die dat doet. De leadzangeres zingt naast de toon, Monique Schadé met gitaar doet een aantal pogingen haar weer op de juiste toon te krijgen. Dat lukt soms een beetje. Hoe dan ook, de uitvoering (in de vorm van een eerste repetitie) wekt ook sympathie op en krijgt onder meer van Zeeland de 12 punten.

COC Zeeland stuurt COC Songfestival-veteraan Kristof met het aanstekelijke ‘Straight en Gay’ aangevuld door een lieftallig groepje jonge danseressen. Het optreden spat van het podium af, mede dankzij de lichtshow die overigens alle optredens een lift geeft. Chapeau voor de lichttechnicus! Kristof zingt dat we elkaar wel wat meer mogen aanspreken in plaats van steeds maar op onze smartphone of tablet te kijken (actuele en spitsvondige tekst van Gerbert van Gent). Saillant detail: Kristof heeft aan de helft van het publiek gevraagd zijn optreden te filmen, met een smartphone of tablet. Hij ziet er overigens ook strak gestyled uit in zijn pak en wat opvalt is zijn volle stem, waarmee Kristof dit disco-nummer zonder enige ondersteuning van backing vocals neerzet.

Perry Brand, de laatste toegevoegde deelnemer in de finale, voor COC Groningen/Drenthe, brengt ‘Jij’, een gevoelige ballade over zijn overleden vriend. Het wordt Perry al snel te veel, vergeet af en toe zijn tekst en is zichtbaar ontroerd. Albert-Jan vangt hem op en de jury is van oordeel dat je best een keer uit de bocht mag vliegen als je je zo kwetsbaar opstelt.

COC Kennemerland dan: Sjamke en de mannen met ‘In je hoofd’. Met hun avantgardistische bijdrage zorgen zij voor lichte verwarring. Op zich heel knap om een zelfbenoemde oorwurm geen oorwurm te laten zijn. Het koortje bestaat uit vier kerels die a-ritmisch, volledig los van elkaar, erbij dansen alsof het hun laatste optreden is. Inzet en enthousiasme winnen van strakke pasjes.

Urban Connection, bestaande uit Judith de Graaf en Romeo Samuel, zingen ‘So High’: een herkenbare Samuel-compositie met mooie zanglijnen en modulaties. La Havertong is niet gecharmeerd van het lied, dat kan (zie eerder: het is maar een mening). Later troost ik Romeo in café Mets (wat een fijne tent is dat toch in Nijmegen met dito eigenaressen). De echte troost komt van een jonge adonis in hetzelfde café, Romeo straalt alweer!

Sylviah voor COC Noord-Oost Brabant zingt de Whitney Houston-klassieker ‘I wanna dance with some lady’. Ze is de enige kandidate die contact maakt met het publiek (pluspunt), begint wat onzeker maar komt helemaal los en gaat voorop het podium staan. Achteraf hoor ik wat kritiek over het feit dat het een cover is, maar lieve mensen, dat mag. Sterker nog, er zijn meer covers vanavond maar die zijn minder bekend en dus valt het minder op.

Bram Kersten (COC West-Brabant & Tholen) zingt ‘Proud’. Wat een schatje! Hij zingt prima en lacht er lief bij, het is zo’n jongen die je meteen de winst gunt. Wellicht volgend jaar een herkansing met een iets pakkender nummer?

Distortion, de band van DWH Delft met leadzang van Bernard Schendstok zingt ‘Sugar daddy’, alweer een zeer originele bijdrage uit Delft met twee aantrekkelijke gitaristen en een dj die niets doen tot een kunst verheft met zijn onuitputtelijke enthousiasme. Jammer dat Bernard een paar keer zijn tekst vergeet en enigszins naast de toon zingt, zeker gezien de repetitie ’s middags vlekkeloos verliep. Persoonlijk vind ik het een verademing om, naast de musical-liedjes en serieuze teksten, een hard nummer te horen met een originele insteek.

De Pink Rebels, winnaars van het COC Songfestival 2014, doen de tussen-act middels een songfestivalmedley en krijgen de hele zaal mee. Jos de Ridder is een rasentertainer! En iedere band gun ik een golden girl Debbie Marijnissen, die wel maat weet te houden en hoe!

En de winnaar is ……………….Peejee voor COC Midden Nederland. Met charme en flair en gesteund door jonge, doch zeer bedreven muzikanten (Tadjiro krijgt met zijn saxofoon open doekjes uit het publiek) zingt Peejee over een reis, maakt niet waarheen, met zijn lief. Mijmerend over stokbrood met brie in de deux chevaux pakt Peejee de zaal in. De vakjury is onder de indruk, de publieksjury ook want ook daar wint Peejee nipt van Alexander & Diana. Als Gerda, Ronnie en ik het podium opgaan om de winnaars te feliciteren, zie ik de fijngebouwde Tadjiro schrikken als gigante Tessa (1.85 + 10 cm. blokhak) hem zoent. Ach, lieverd, in een cape van mij kan jij wonen. Peejee deed al twee keer eerder mee aan de voorronde van Nijmegen maar vanavond is hij de koning van ons festival. Een terechte winnaar, jong en onweerstaanbaar met een fris lied dat hij een week voor de finale nog even schreef. Het contrast met de organisatie die een jaar lang heeft moeten ploeteren om sponsorgelden rond te krijgen kan niet groter zijn.

De afterparty in Doornroosje was, naar ik gehoord heb, zeer drukbezocht en geslaagd. De officieuze afterparty in café Mets was iets minder druk, maar daardoor juist heel fijn zodat ik met enkele heren uit de Nijmeegse leerscene, met sterpresentator Albert-Jan (‘hou nu maar op de complimenten’) en Kristof’s gang heb kunnen napraten, drinken en dansen en zelfs flirten met een slimme Delftenaar. Na bijna 10 uur in een korset konden bij thuiskomst mijn gastheren Eric en Kristof de routekaart van Nederland, inclusief rotondes, op mijn lichaam lezen. Maar dat is het allemaal waard, want het was een fantastische finale.

Dank aan alle deelnemers en de winaars Peejee, Tadjiro en Gerrit, dank aan de sponsoren, heel veel dank aan de organisatie met alle vrijwilligers (ik noem Joost Hermus en Steffie van de Lisdonk), dank aan de onvolprezen Albert-Jan, dank aan de trava’s die de show opfleurden, dank aan de Nijmeegse talenten Hellen, Roy, Marc, René, Jos, Debbie en consorten en dank jullie allemaal voor een geweldige finale. Volgend jaar in Midden-Nederland, ik heb er nu alweer zin in!

Liefs,

Tessa International

 

“If you got love, you can fight the world”

december 4th, 2015

Column 5, 4 december 2015

Beste lezers en lieve lezeressen,

Aaaaaaaaaaaah, nog maar een week, lieve mensen. In de aanloop naar de finale van ons Nationaal COC Songfestival heb ik een aantal kandidaten ‘gesproken’, waarvan de afgelopen weken Dick (Eindhoven), Kristof (Zeeland), theatergroep Augustus (Nijmegen), Diana & Alexander (Noord-Holland Noord) en Urban Connection (Judith de Graaf en Romeo Samuel voor Midden-Gelderland) al aan bod kwamen. Vandaag leest u meer over de 23-jarige Bram Kersten die voor COC West-Brabant-West en Tholen ‘Proud’ zingt, over de olijke Marco Mensink met zijn band die voor COC Deventer ‘Andersom’ zingt en als laatste de reislustige Peejee (of PJ of Peter Jan) die voor COC Midden-Nederland ‘Ga je mee’ brengt.

Wat doet een kandidaat van het COC Songfestival tijdens haar/zijn laatste voorbereidingen? Oefenen, natuurlijk. Twijfelen of hij dat ene leuke giletje aan zal trekken of toch die pofbroek. En waar staan de backings? Lukt het de danseres om die ene lastige pas uit te voeren en er toch bij te blijven lachen? Ik zal u wat tipjes van de sluier oplichten over hoe ik me voorbereid (en ik zing niet eens, kun je nagaan). Vandaag haal ik bijvoorbeeld mijn cape op bij de Afghaanse kleermaker, hier in het dorp (Breukelen). Er zaten zoveel gaten in, dat kan echt niet meer in Nijmegen. Mijn pruik zet ik in de krullers en mijn man is zo lief om een ketting met 12 hartjes (ja, er doen 12 kandidaten mee) voor me te maken. Het epileren komt later deze week. En oh ja, ik moet mijn blokhakken nog verven. Dat dus. Tussen de bedrijven door vieren we ook nog even Sinterklaas. Niet teveel chocoladeletters eten, want mijn topje voor volgende week zit loeistrak (ligt niet aan het topje).

Peejee hoeft niet te epileren, maar zal ongetwijfeld zijn weelderige haardos op creatieve wijze stylen volgende week. Een paar jaar geleden (Eric Derks won en ging voor Nijmegen naar de finale in Maastricht) mocht ik jurylid zijn in weer zo’n heerlijke voorronde van Nijmegen, uiteraard gepresenteerd door held Albert-Jan Aartsen. Peejee beet toen met zijn mannen (waaronder zijn vader, die ooit een hit had) het spits af tijdens die voorronde. Er vielen me die avond 4 dingen op: Peejee had met zijn compaan (vriendje?) een geweldig lied en zong erg mooi, hij droeg uitermate fijne sokken en heeft een bos haar waar iedereen jaloers op is. Het vierde opvallende had ik nog nooit meegemaakt: Ergens middenin het nummer (vader van Peejee tokkelde op zijn gitaar) had Peejee met zijn compaan een kort gesprekje, zachtjes weliswaar maar goed te zien vanuit de zaal. Het leek heel ergens anders over te gaan dan waar ze mee bezig waren. Tot op de dag van vandaag ben ik benieuwd waar ze het over hadden. Was het ‘ik heb zin in een broodje shoarma’ of ‘zie je die jongen op rij 3?’. Hoe dan ook, een ander jurylid vond het maar niks maar ik vond het vernieuwend en tegendraads en met het fijne nummer wat Peejee met zijn mannen toen bracht, gaf ik hem pardoes 12 punten. Prestaties uit het verleden, echter, geven geen garantie voor de toekomst (score-bijsluiter).

Bram Kersten is een singer/songwriter uit het diepe zuiden van Nederland (en daar is het zo mooi!), muziek maken is zijn passie, hij is een bezige bij en hij vindt het geweldig weer mee te mogen doen aan het COC Songfestival. Wij (heel Nederland en ver daarbuiten) vinden het ook geweldig dat je meedoet, Bram!

Marco Mensink tenslotte heeft ontzettend veel zin in de finale. En wij (heel Nederland en ver daarbuiten) hebben ontzettend veel zin in de bijdrage van Marco. Hieronder lees je een trio-interview met de drie aimabele heren.

Wil je iets vertellen over je lied?

Bram: Mijn nummer heet “Proud”. Ik heb het geschreven voor mijn lieve lieve partner.

Ik ben enorm trots op hem en alles wat hij heeft bereikt en nog gaat bereiken. Ik zeg altijd: “If you got love, you can fight the world” Dat komt ook zeker terug in mijn liefdes ballad.

Marco: Het lied wat ik ga zingen is eigenlijk met een knipoog gezongen door een echte (hetero) man. Niet te serieus, maar toch zijn er wat herkenningspunten omdat ik zelf op mijn 34e uit de kast ben gekomen. Een heerlijk pakkend refrein welke het publiek niet snel gaat vergeten (hoop ik!)

Peejee: Plotseling werd ik gevraagd om voor COC Midden-Nederland een nummer te zingen. Een super toffe kans en een eer om Midden-Nederland te mogen vertegenwoordigen. Gelijk toen ik een nummer ging schrijven wist ik dat het over vakantie moest gaan. Mijn gedachten zijn de helft van de tijd in het buitenland en op avontuur. En hoe fijn is het om deze avontuurlijke gedachten te beleven met je lief!

Wat is je favoriete COC Songfestival moment?

Bram: Poehej. Mijn favoriete stuk uit het COC songfestival. ik denk dat dat naast mijn eigen deelnamen vorig jaar Les Boufées de chaleurs met hun hilarische nummer over Angela Merkel nooit meer zal vergeten. Ik heb daar zo hard om gelachen. Ik vond het geweldig dat ze zo’n leuke grappige muzikale act neer hebben durven zetten. Chapeau!!!

Marco: Mijn mooiste moment is natuurlijk het optreden van Merel Moistra, zij werd 1e maar werd gediskwalificeerd omdat het nummer te lang duurde. Zij had het publiek op haar hand en de lach aan haar derrière, dat zal ik niet snel vergeten. Peejee: Ik heb nu al twee keer meegedaan aan de voorrondes van het COC festival. Elke keer weer hangt er achter de schermen zo een mega gezellig sfeer! Het voelt als een familie die het elkaar gunt.

Wat wil je verder nog kwijt?

Bram: Dat ik enorm uitkijk naar 12 december. Ik vond het vorig jaar een hele inspirerende en geweldige ervaring en ben zeker van plan om dat dit jaar te evenaren.

Marco: Ik heb er zin in!

Peejee: Super koel vind ik het dat ik in de finale mag staan in de stad waar ik studeer en twee jaar woonde. Trots op Nijmegen!

Reactie van de interviewster: Al trek je 5 jurken tegelijk aan, al wapper je met je handjes en ben je fan van K3, echte mannen zijn complete mannen die open en eerlijk zijn en zichzelf durven zijn. Dat staat los van het feit of je loopt alsof je poepen moet (stoer doen). Maar dat geheel terzijde. Merel Moistra timmert overigens flink aan de weg en treedt regelmatig op en….je kunt ook nog op de sofa van Merel gaan liggen als je last hebt van wat dan ook. Check haar facebook pagina!

Lieve mannen, dank voor jullie fijne bijdrage aan deze wellicht laatste column vóór de finale. Natuurlijk komt er nog een column ná de finale en misschien, afhankelijk van de reacties, nog eentje ervoor want over the Curly Girls (Amsterdam, met onder meer beauty Monique Schadé, die al eerder voor Zeeland meedeed en in duet zong met Gerbert van Gent), Distortion (DWH Delft met een spannend en origineel nummer ‘Sugar Daddy’), stoere Silviah (COC Noord-Oost Brabant met ‘I wanna dance with some lady’) en Sjamke en de Mannen (wat een leuke poster, wauw!) met ‘In je hoofd’ voor COC Kennemerland heb ik nog niet (kunnen) schrijven. Mocht je een curly girl, Sjamke, Sylviah of sugar daddy-lover zijn, stuur me nog even snel een berichtje en ik zet je op het voetstuk wat je verdient.

Alle deelnemers ontzettend veel succes gewenst met de laatste voorbereidingen en tot volgende week in de Vereeniging te Nijmegen.

Liefs,

Tessa International

(het was weer een lange column, ik weet het, kort van stof zijn is niet mijn ding)

De 3 D’s: Diana, Dick en Alexander van Der Doorn

november 30th, 2015

Column 4: De spanning stijgt, nog maar 2 weekjes

Aan het Eurovisie Songfestival maar natuurlijk ook aan ons Nationaal COC Songfestival doen af en toe dames mee waar het essentiële onderdeel niet overeenkomt met de rest van het uiterlijk. ik heb het over onder meer Dana International, Conchita en Beau Celesta Louise: powergirls met ballen. Dana won maar kan niet zingen (al ging het destijds in Birmingham in 1998 best oke naar vermogen, een van haar backings echter zat er falikant naast). Niet zo lang geleden zag ik Dana ‘live’ in Amsterdam, dat wil zeggen: er stond een band op en Dana zingzegde er (retevals) wat doorheen. Iets korter geleden (een jaar, bruggetje komt eraan) zag ik een zuster het hoofdpodium van de finale van ons COC Songfestival in ’s Hertogenbosch betreden. Ik hou dan altijd even mijn hart vast, want ‘ze’ zijn niet dik gezaaid: zusters die er geweldig uitzien en waar een fijn geluid uitkomt. Beau Celesta Louise is haar naam en ze blies de zaal omver. Het was een sterk jaar met drie kanshebbers, naar mijn bescheiden mening (maar ja, ik zat niet in de oh zo spraakzame jury) waren er vier kanshebbers. U begrijpt wie ik bedoel. Beau Celesta Louise is terug en hoe! Als Alexander van der Doorn (dus niet zonder ‘der’ en ook geen debutant, zoals ik schreef in mijn vorige column, foei!) zal hij samen met Diana Melker ‘Werkelijkheid’ zingen voor COC Noord-Holland Noord. Leuk weetje: Wil je Beau Celesta Louise ‘live’ zien, ga dan op 20 december a.s. naar ICI Paris in Den Helder, waar ze de verkoop van lekkere geurtjes en maquillage tot grote hoogtes zal stuwen (op 3, 22 en 23 december 2015 ook, maar dan als Alexander).

Voor COC Eindhoven doet de veelzijdige volhouder Dick Boonman mee, ik schreef al eerder over zijn eerdere deelnames. Dit jaar doet hij mee met het lied ‘Vieze, vuile flikker’. Die hakt erin! Lees zelf waar zijn lied over gaat in onderstaand dubbelinterview met Alexander.

-Wil je iets vertellen over je nummer?
Alexander:
Diana en ik kennen elkaar al bijna 20 jaar. De enorm sterke band en vriendschap is al die jaren gebleven en heeft vele verhuizingen doorstaan. Jaren hebben we samen in musicalproducties gespeeld en nu wilden we ons eigen nummer maken. Met hartsvrienden Marco en Patrick die professioneel arrangeur en tekstschrijver zijn, hebben we uren, dagen, weken doorgebracht in de studio tot we tevreden waren. Er is een lied ontstaan met een enorme boodschap. “Kiezen voor jezelf, betekent niet dat je anderen niet liefhebt”. Wees gewoon jezelf, hoe moeilijk dat soms ook is. Het mooie aan het nummer ‘Werkelijkheid’ is dat je ieder zijn eigen handelsmerk in het nummer terug hoort. De pakkende teksten van Patrick, de manier van componeren van Marco en het musical achtige stemgeluid van Diana en Alexander. En dan hebben we het nog niet eens over de dansers Heather en Kevin die er virtueel bij zijn op 12 December.

Dick: Het idee voor het nummer kreeg ik tijdens de gaypride in Amsterdam, ik had met een groepje jongere jongens naar de parade gekeken en daar waren ook foto’s van gemaakt, met name de foto’s waar ik op stond met 1 specifieke jongen, wilde ik liever niet op Facebook, bang voor de reacties van vrienden (zelfs homovienden), waarop hij zei, dan zeg je toch gewoon dat ik je toyboy was, waarop ik zei, nee dat maakt het alleen maar erger.

daarop voortbordurend ben ik er verder op gaan uitwerken. In september had ik een aantal bluesoptredens met de zanger van Toon en de Tontjes (vroeger een begrip in Eindhoven), dit ging erg lekker, waardoor het idee voor een samenwerking ontstond voor het songfestival. Het nummer gaat eigenlijk over de liefde, ondanks de heftige titel, en de angst die daar soms bij komt kijken en het moment dat je de liefde opgeeft en toegeeft aan je angsten en de oordelen van anderen om je heen.

Ik zing het nummer voor iedereen die zich daarin herkent, verder zou ik het een tof geuzenlied vinden om de haters het scheldwapen uit handen nemen, omdat we er zelf over zingen, zoals de afro Amerikaanse hiphoppers dit ook doen

-Wat is je favoriete COC Songfestival moment?
Alexander: Dit kan niets anders zijn dan onze deelname aan het COC Songfestival van 2014. Hier zong ik als mijn alter ego ‘Beau Celesta Louise’ het nummer ‘Alright to be Me’. Diana zong toen achtergrond. We hebben de 5e plaats behaald en waren hier enorm blij mee. Tuurlijk wil je winnen, maar de ervaring van het hele evenement is een winst op zich. Het genieten van de sfeer backstage, het delen van de spanning met de andere deelnemers, het repeteren en natuurlijk het moment van het horen van je naam, de aankondiging van de act, de knuffel die je elkaar even geeft en het samen met je beste maatje te zingen voor een uitzinnige zaal. “We houden er zo van!”
Dick: Mijn favoriete COC songfestivalmoment zijn sowieso alle keren dat ik meedeed, maar Oh de Liefde van Gina is een nummer wat ik nu nog wel eens luister, ijzersterk!

-Wat wil je verder nog kwijt?
Alexander:
We hebben een nummer dat niet echt valt te plaatsen binnen een bepaald genre. Het is een liefdesduet, maar ook een power-ballad, een tikkie musical, veel drama, dans, beelden en prachtig stoere muziek.
We zijn er klaar voor.

Dick: Zonder provocatie, geen emancipatie.

Lieve Diana, Dick en Alexander van Der Doorn: Dank voor jullie bijdrage aan deze column! Veel succes met de laatste voorbereidingen en tot 12 december!

Volgende week een laatste column met hopelijk nog meer ontboezemingen van de deelnemers.

Liefs,

Tessa International

Buiten is het koud, maar wij hebben Gerda!

november 22nd, 2015

Column 3, 22 november 2015

Beste lezers en lieve lezeressen,

Met nog maar een paar weken te gaan voor de finale, neemt de spanning onder de deelnemers en de organisatie flink toe. Dit zijn de weken waarin de pasjes worden geoefend, kleding wordt uitgezocht en gedroomd wordt over winst. Heb je nog geen kaarten? Koop ze dan nu, voor informatie check de website/facebookpagina!

Op onze facebookpagina kon u al lezen dat niemand minder dan Gerda Havertong het derde jurylid is. Wat een feest! We zijn groot geworden met mamma Gerda in Sesamstraat (Gerda speelt al 30 jaar in Sesamstraat), we kennen haar ook van Ranking the Stars waar ze bekend staat als de niet kort-van-stof-zijnde kleurrijke dame. Met La Havertong heeft de organisatie een brok warmte en liefde in huis gehaald. Mocht je laatste worden, niet getreurd, wie wil er nou niet op Gerda’s schouders of schoot uithuilen. Met Ronnie Tober en ondergetekende is de jury nu compleet.

En dan de kandidaten: 12 in totaal, waarbij opvalt dat Amsterdam weer eens meedoet na heel lang weggeweest. Ook opvallend, ex-Belg en ex-winnaar Kristof komt uit voor Zeeland. Overigens stelde Kristof gisteravond in Middelburg zijn nummer (tekst van Gerbert van Gent!) voor aan de Zeeuwse homies, daarover straks meer. Er zijn nog meer oude bekenden in het deelnemersveld: Dick Boonman voor Eindhoven vertolkte onder meer in Delft het carnavalsnummer ‘Hendjes’ met zijn groep in goudkleurige pakken; vorig jaar in Den Bosch gooide Dick het over een geheel andere boeg met het nummer ‘Vladimir’ in zijn zwarte cape. ‘Vladimir’ is geschreven door Romeo Samuel, wie kent hem niet? Al 7 jaar is Romeo hofleverancier voor het festival, hij heeft al 10 nummers geschreven waaronder de classic ‘Je veux l’amour de toi’. Hij bundelt dit jaar zijn krachten met Judith de Graaf, ook zij deed al eerder mee, in Zeeland. Samen vormen zij ‘Urban Connection’ en zullen hun lied op 28 november a.s. in Arnhem tijdens Pure Pink voorstellen aan de homies en sisters in Midden-Gelderland. De laatste bekende is Marco Mensink, hij zal met zijn band Deventer vertegenwoordigen met het lied ‘Andersom’ (tekst: Bert Nonkes, muziek: Kees Kuiper). Er zijn ook nieuwkomers in de finale: de Curly Girls (Amsterdam), Sylviah (Noordoost Brabant), de band Distortion (Delft), Bram Kerstens (West-Brabant en West-Tholen), Alexander van Doorn (Noord-Holland Noord), PJ (Midden-Nederland). De kandidaat voor Kennemerland houdt u nog van me tegoed, theatergroep Augustus (Nijmegen, thuiswedstrijd) is in mijn vorige column al besproken.

De afgelopen weken heb ik aan de kandidaten én de presentator gevraagd wat hun favoriete COC Songestivalmoment is. Ik trap af met presentator Albert-Jan Aartsen, Romeo Samuel en Kristof Urbain. In mijn volgende column wordt dezelfde vraag beantwoord door de andere kandidaten.

Albert-Jan presenteert al jaren de voorronde der voorrondes in Nijmegen en is daar de ongekroonde koning van het festival. Die kroon krijgt hij tijdens de finale, het werd tijd dat de stijlvolle, tikje chaotische (maar oh zo leuke), tongue-in-cheek humorist ons de avond doorloodst. Albert-Jan vertrouwde me toe dat zijn favoriete moment van het COC Songfestival ’s morgens vroeg in het theater is, als het podium nog moet worden opgebouwd en de kandidaten er nog niet zijn. Stilte voor de storm. Hij bereidt zich voor door zoveel mogelijk informatie over de kandidaten tot zich te nemen en de repetities bij te wonen. Lieve Albert-Jan, bijna huiseigenaar en getrouwd man, je ster zal stralen als nooit tevoren in de Vereeniging op 12 december.

Romeo’s favoriete COC Songfestivalmoment is er niet één maar vele, wat wil je ook met zo’n staat van dienst. Komen ze: (2008) Romeo valt als een blok voor de presentatrice die avond, (2010) tijdens zijn sexy nummer ‘I wanna relax’ rukt hij het shirt uit van danser Wouter Huele (zaal gaat los, Justine Pelmelay geeft pardoes 12 punten) en (2013) het enthousiasme van de fans voor zijn lied ‘ Stars’. Geen moment maar een jarenlange vriendschap met Gerbert van Gent is voor Romeo het meest waardevolle van al zijn deelnames. Mooi is dat, he!

Ik heb ook een mooie vriendschap overgehouden aan het COC Songfestival. Bij onze eerste kennismaking (Delft, 2006) zat hij bij me op schoot, 8 jaar later had ik de eer zijn ceremoniemeester te zijn op zijn bruiloft. Ik heb het over Kristof Urbain. En de man met wie hij legaal lief en leed deelt, is ook al zo fijn (Eric Dankbaar). Voor de lezers (m/v) die denken dat mijn 12 punten dus al vast staan: Kul! Kristof zal net als alle andere kandidaten zijn stinkende best moeten doen.

Gisteravond stelde Kristof zijn lied voor aan Zeeland, zijn lied ‘Straight en gay’ knalde erin en werd zeer enthousiast ontvangen. Kristof had zijn jonge danseressen nog niet bij zich, maar tijdens de finale zullen Christella (fijne naam, mocht Kristof ooit nog eens gaan travestitiëren), Coco, Sharee en Eva hem vergezellen op het podium. Kristof’s meest memorabele COC Songfestivalmomenten zijn uiteraard zijn winst in 2007 (Nijmegen met Gerbert van Gent en René de Beer). Op die avond waren zijn beide ouders en zus aanwezig. Hij droeg het nummer op aan zijn overleden broer, wiens verjaardag op die avond plaatsvond. Bijzonder en onvergetelijk! Ook Kristof noemt zijn vriendschap met mij als een hoogtepuntje (toch fijn dat het wederzijds is) en het prachtige decor in Delft in 2006 waar hij zijn debuut maakte op ons festival.

Als laatste wil ik jullie nog wijzen op de spetterende KISSKISS party in Doornroosje waar de afterparty van ons festival zal plaatsvinden. Je kunt zowel combitickets als tickets voor beide evenementen los kopen.

In mijn volgende column meer favoriete COC Songfestivalmomenten van de andere kandidaten. Als laatste nog een tipje van de sluier over de show: Keek je vroeger graag naar shows van Willem Ruis en Ron Brandsteder? Oude tijden herleven tijdens de finale want er zal een heus showballet aanwezig zijn. Hoera!

Tot de volgende column,

liefs

Tessa International

 

Positieve spruitjeslucht

september 27th, 2015

Column 2, 27 september 2015: een verslag van de Nijmeegse voorronde van het COC Songfestival op 26 september 2015 + Brekend nieuws (onderaan natuurlijk)

Gisteravond vond in het Roze Huis in Nijmegen de Nijmeegse voorronde van ons festival plaats. Helaas kon ik er zelf niet bij zijn, maar met hulp van bevriende spionnen kan ik u toch het volgende verslag aanbieden:

Het Roze Huis is het soort ‘theater’ waar de presentator zelf het licht aan en uit doet. In een uiterst intieme setting is het presentator Albert-Jan samen met de winnaars van vorig jaar, de Pink Rebels (Jos de Ridder en Debby Marijnissen) gelukt om een avondvullend programma te geven terwijl er maar een kandidaat is. En de kandidaat voor Nijmegen 2015 is: Theatergroep Augustus! Twee zangers, drie zangeressen en een pianiste zingen ‘De Glazen Muur’. Het lied gaat over schijntolerantie. Actueel thema met de huidige vluchtelingencrisis, wie heeft de laatste weken niet iemand horen zeggen of schrijven “ik ben geen racist, maar…” (en dan vervolgens de meest vreselijke dingen zeggen). Beste vluchteling, de kans dat u deze column leest is nihil, maar toch, u bent van harte welkom om mee te doen of te komen kijken. Nijmegen loopt voorop als het gaat om opvang van asielzoekers en dat vind ik fantastisch! Het gaat inmiddels helemaal niet meer over het COC Songfestival maar dat wilde ik nou even kwijt!

Theatergroep Augustus dus, ik ken ze nog van een vorige voorronde, ook in Nijmegen. Geschoolde, prachtige stemmen en dito samenzang met minstens een l’homo in de gelederen met een maatschappijkritisch lied: Welkom in de finale, een thuiswedstrijd!

Hoe doet Albert-Jan dat toch, een show creëren met één kandidaat. Nou, hij nodigt de Pink Rebels uit die met het publiek een songfestival sing-a-long doen. De Pink Rebels hebben hun band niet meegenomen: het kleine zaaltje zou het volume niet overleven. Een COC Songfestival-notabele omschreef de sfeer van de avond als volgt: “Een lekkere en gezellige spruitjeslucht”. Behalve de sing-a-long werd er een filmpje vertoond, gemaakt door Niena Bocken (winnares COC Songfestival 2012, zeer fijne vrouw) voor Margreet Dolman’s programma op OUTTV waarin de finale van vorig jaar aan bod kwam. Als klap op de vuurpijl kwam zelfbenoemde (ik citeer) ‘linkse pot’ Maria Engels de kas van ons songfestival flink spekken met 800 contante (want Maria vertrouwt de banken niet) euro’s. Saillant detail van de soundcheck ’s middags voorafgaand aan de Nijmeegse voorronde: De groep a-seksuelen had haar bijeenkomst om 15 uur. Soundchecks lopen altijd uit, zo ook deze, maar volgens Albert-Jan raakten de a-seksuelen daar niet heel erg opgewonden van 🙂

En dan nu het brekende nieuws:

Twee van de vakjuryleden zijn bekend. Naar een derde wordt nog gezocht. Die was er al, maar werd opgenomen in het ziekenhuis. Gelukkig gaat het inmiddels beter met haar. Oh, wat was het enig geweest om met (ik noem geen namen) haar in de vakjury te zetelen. Maar goed, organisatoren van het COC Songfestival hebben vaker met het bijltje gehakt dat er een jurylid afviel (ik ben alleen maar aangekomen de laatste jaren) en dus weet ik dat het goed komt. Maar wie zijn de andere twee?

Hij vertegenwoordigde Nederland op het Eurovisie Songfestival in 1968 met het lied ‘Morgen’. 1968? Ja, want Ronnie Tober zit al 53 (!) jaar in het vak. Hij zong als jongeman voor de Amerikaanse presidenten Kennedy en Nixon, hij woonde van zijn 3de tot zijn 18e in Amerika (vandaar dat charmante accent). In 2012 was Ronnie te gast in het programma van Ali B. wat veel succes opleverde. Ik heb Ronnie Tober een paar keer meegemaakt, voor en achter de schermen, en kan oprecht zeggen: Wat een lieve, attente vakman. Ronnie is echt geen tiener meer, maar als je hem ziet entertainen (zingen, dansen, presenteren en zelfs tappen) dan geloof je in eeuwige jeugd. Ronnie Tober, het is een eer dat je in de vakjury zit!

Het andere vakjurylid is mij nog bekender, sterker nog, zij huist in mij. Nu snapt u eindelijk mijn overgewicht 😉 Ik heb de eervolle taak de kandidaten te beoordelen. Sommigen van u zullen denken: Ze was toch gestopt? Dat klopt. Maar ik kan gewoonweg geen afscheid nemen van Tessa International. En ze is nou eenmaal verknocht aan het COC Songfestival, dus terug van eigenlijk nooit helemaal weggeweest. Ik heb er ontzettend veel zin in en ik hoop u ook, want het wordt wederom een groot feest op 12 december 2015 bij de finale in Nijmegen.

Tot zover, zodra ik meer weet van andere kandidaten (ik weet er al een voor COC Zeeland, daarover volgende keer meer en dat is me er een hoor, ohlala) en het derde vakjurylid hoort u van mij.

Liefs,

Tessa International

ps Nu snapt u ook waarom ik er niet bij was tijdens de Nijmeegse voorronde, ik wil niet bevooroordeeld zijn en zal alle liedjes tijdens de finale voor het eerst horen en zien.

 

COC Songfestival: we gaan beginnen (incl. interview)

september 6th, 2015

Beste lezers en lieve lezeressen,

Op 12 december a.s. vindt in Nijmegen in de schitterende concertzaal de Vereeniging de 21e editie van ‘ons’ COC Songfestival plaats. Vorig jaar tijdens de loeistrakke show in Den Bosch wonnen de Pink Rebels (met onder andere meervoudig winnaar Jos de Ridder en Debby Marijnissen) voor Nijmegen het festival en dus nestelt de songfesitvalkaravaan zich dit jaar in de oudste en gezelligste stad van Nederland. Geen straf, want die Nijmegenaren kunnen een songfestival organiseren, zoals zij ieder jaar de meest uitgebreide en best bezochte voorronde van het land hebben met een leger aan enthousiaste vrijwilligers. En dan ook nog in Stadsschouwburg de Vereeniging: Concertgebouw De Vereeniging wordt alom gewaardeerd vanwege de prachtige architectuur en wereldwijd geroemd vanwege de uitmuntende akoestiek. Het uit 1915 daterende multifunctionele gebouw is sfeervol, stijvol en verrassend uitgevoerd in Art Deco en Art Nouveau. Uiterst aantrekkelijk ‘detail’: De lange trappen aan de voorkant. Wellicht aanstellerig maar wel waar: Loop die trap af en Nijmegen ligt aan je voeten, met een beetje fantasie heb je het festival dan al gewonnen.

In de komende maanden zal bekend worden wie er mee gaan doen, wie de show gaat hosten (ik weet het al: u zit geramd!) en wie er in de vakjury plaats gaan nemen. Zodra er meer bekend gemaakt mag worden, zit ik er bovenop en zal ik dat met u delen. Beloofd!

In deze eerste aftrap-column wil ik u voorstellen aan een van de drijvende krachten achter het COC Songfestival, misschien wel de meest drijvende kracht: René de Beer. Deze man is al zo lang betrokken (17 jaar, het festival bestaat 21 jaar) dat hij als geen ander weet wat er speelt en daarom leek het mij een goed idee om hem eens te vragen een boekje open te doen over ‘ons’ festival. Komt ie.

René de Beer woont in Oudenbosch (niet ìn maar wel vlakbij de beroemde basiliek) en kwam in 1997 uit de kast en bracht een bezoek aan het COC, waarna hij hoorde van het fenomeen COC Songfestival. In 1998 ging hij kijken en in 1999 (hij woonde toen nog in Nijmegen) organiseerde hij mee aan de voorronde van Nijmegen. Jos de Ridder won, ging naar de finale en won die ook waarna René in 2000 de finale organiseerde in Nijmegen. Inmiddels heeft hij 6(!) keer meegedaan: 1 x solo, 2 x met Zjef voor Limburg en 1 x een duet met Wilfred van Dellen voor West Brabant West en Tholen en , 1x als backing bij Kristof Urbain én 1 x gewonnen (2007) met Kristof (leadzanger) en Bert van Gent voor Limburg. Als René niet zingt, knipt hij kaartjes, regelt sponsors, regelt vakjuryleden, haalt chips voor Justine Pelmelay (die te laat kwam en nog niet gegeten had) en reikt zakdoekjes uit aan kandidaten die geknoeid hebben met lichaamsvocht van een jurylid. Kortom: zonder René geen COC Songfestival. Als klap op de vuurpijl heeft René samen met Hans Hoksbergen en Jurry Joosse een aantal jaren geleden de werkgroep COC Songfestival opgericht, met hulp van Wouter Neerings (ex-COC Nederland voorzitter) en Vera Bergkamp (ook ex-COC Nederland voorzitter, nu zeer verdienstelijk kamerlid voor D’66). Behalve René zitten ook Jurry Joosse, Yvo Kesler en ondergetekende in die werkgroep. De werkgroep heeft als doel het festival te bewaken en de organiserende vereniging met tips te helpen.

Als ik René vraag naar zijn mooiste herinneringen van het festival, komen er (opvallend!) 2 dingen in hem op die zijdelings met het festival te maken hebben: de vele vriendschappen die ontstaan zijn tijdens het festival en in het bijzonder zijn vriendschap met Wilfred van Dellen. Wilfred zag René rondrennen (en dat kan ie, hoor) en sprak hem broederlijk toe: Succes, maar vergeet niet ervan te genieten. Daarnaast voor René een onvergetelijk moment: Tijdens de pauze van de editie 2003 hoort René dat hij oom is geworden. Klein geluk in een grote zaal.

In iedere finale zitten mooie liedjes, zonder andere inzendingen tekort te doen springt er voor René één inzending uit: Zomaar (2003, COC Zwolle door Royal Desire). Een grappig, mooi liedje met kippenvel wanneer de zaal compleet uit z’n dak ging toen bleek dat het lied een lofzang aan Maxima was. René kijkt ieder jaar uit naar het festival en en zet zich al jaren belangeloos in. René, je bent een kanjer, met een man als jij gaan we de toekomst van het COC Songfestival vol vertrouwen en plezier tegemoet.

Over die toekomst gesproken (bruggetje wat je al mijlenver aan zag komen)…

De nabije toekomst: Inmiddels hebben zich 7 verenigingen aangemeld voor de finale op 12 december, te weten Nijmegen, DWH Delft, Deventer, Noord Oost Brabant, Kennemerland, Zeeland, West Brabant West & Tholen, Noord Holland Noord. Prachtig, maar te weinig! Hierbij een oproep aan alle andere COC’s maar ook andere verenigingen om zich op te geven. Lieve mensen, dit is het leukste festival van het jaar, daar wil moet je bij zijn!

U kunt zich aanmelden via http://cocsongfestival.nl/index.php/contact

De verdere toekomst: Ik wil jullie namens René en de rest van de werkgroep oproepen na te denken over de toekomst van het festival. Het is geen kinnesinne om een festival te organiseren, kandidaten te werven en de financiën rond te krijgen. Menig jaar wordt er verlies geleden en dat willen we niet meer. We drijven vooral op krachten die al heel lang betrokken zijn bij het festival, zowel bij de organisatie als de deelnemers. Ik wil maar zeggen: René Stephan en Bert van Gent, hofschrijvers van het festival met ontelbare inzendingen, worden ook een keer moe. Dus trek die zingende Zeeuw in zijn strakke heupslip uit zijn duinpan en zet hem op het podium. Zonder gekheid: de werkgroep wil serieus nadenken over een nieuwe invulling van het COC Songfestival. Alle ideeën zijn van harte welkom, dus schroom niet en reageer (mag ook via een persoonlijk bericht aan René de Beer, Yvo Kesler, Jurry Joosse of moi).

Maar nu eerst de 21 editie met die tophost (m/v) wiens naam ik niet noem, die ene gerenommeerde zanger (met taptalent!) die in de vakjury gaat plaatsnemen en een afterparty die grootser is dan ooit, de KissKissClub in het geheel nieuwe POPpodium Doornroosje. Bij mij begint het al te kriebelen, bij u ook?

Op 26 september a.s. zal in Nijmegen de voorronde plaatsvinden in het Roze Huis Nijmegen. Zal Nijmegen nogmaals de winst pakken? Ga erheen en oordeel zelf. De onvolprezen Albert-Jan Aartsen is uw gastheer. Er zijn vier kandidaten.

Ik ga nu even op vakantie, na terugkomst column 2 met nieuws over de voorronde van Nijmegen. Toedeloe x

Tessa International

 

 

 

 

Niena wint voor Limburg het 18e COC Songfestival

november 19th, 2012

Allerlaatste column, 19 november 2012

Beste lezers en lieve lezeressen,

In een zinderende finale, met slechts vijf punten verschil met de nummer 2 (Davide voor Nijmegen), won Ethique Gaylectronique met haar originele, frans-nederlandse inzending de 18e editie van het COC Songfestival in theater de Veste te Delft. Een verslag van een fantastische dag en avond:
’s Middags arriveren Pascal en ik in Delft waar we eerst lunchen met Tina ( van het trio Tina, Toos en Tessa) die speciaal voor de finale uit Tsjechië is overgevlogen. Het is een fijn wederzien. Daarna tijdens de make-up in de hotelkamer (het hele hotel is volgeboekt met juryleden, deelnemers en Paul Haenen) blijkt eerst dat, na een jaar eenzaam in mijn make-up tasje te hebben gezeten, mijn eyeliner is opgedroogd. Pascal haalt een nieuwe bij de drogist. Nadat ik de eyeliner heb aangebracht, breekt mijn diadeem. En weer gaat Pascal naar de drogist. Als Tessa verlaat ik het hotel, maar niet voordat ik Ruth tegenkom in het restaurant. Ze vertelt me dat ze Alice nog even in bed heeft gestopt, herstellende van een griep. Professioneel als ze zijn, merkt niemand nog iets van een griep, als ze die avond de sterren van de hemel zingen en spelen. Trea Dobbs hoort ’s avonds Alice zingen en is helemaal verkocht. Niet alleen Trea, maar het liefdes en muzikaal duo verovert langzaam heel Nederland, want afterparty of niet, de avond na de finale treden de dames alweer op.
We komen aan bij het theater, waar de repetities nauwelijks uitlopen dankzij de loeistrakke organisatie. Paul Haenen en zijn man Dammie, Thom Goderie (wat een prachtig perzikhuidje!) en zijn man Gradus zijn al gearriveerd en met Gerson van de organisatie en co-host Bas (we noemen hem geen dokter meer, dat is ie wel, maar hij wordt liever gewoon Bas genoemd, dus dat doen we vanaf nu) en alle partners gaan we dineren bij ’t Vermeertje in Delft. Om van het heerlijke eten te kunnen genieten, leg ik mijn hond (=pruik) even in de vensterbank en we keuvelen o.a. over de voorliefde voor huishoudelijke apparaten door Paul. Bas heeft me gevraagd Trea onder mijn hoede te nemen, want ze is enigszins nerveus. Trea is een schat en voelt zich al snel op haar gemak. Thom lijkt zich overal op zijn gemak te voelen, wat een schatje. Bij aankomst in het theater mogen Trea en ik ons in de kleedkamer van Koonian (de band die de spectaculaire opening en tussenact verzorgt) de lippen bijwerken. Ik kom Kristof, Bert, Gaby en de nieuwe danseres tegen in de wandelgangen en wat zien ze er prachtig uit. Niet voor niks, want ze zetten een gelikt optreden neer die avond waar ze in een ander jaar met gemak de finale hadden kunnen winnen. Ware het niet, dat het niveau zo hoog is vanavond, dat er wel 6 kanshebbers zijn voor de winst. Die overigens bijna allemaal na de pauze optreden.

De show begint. Koonian trapt af met een wervelende potpourri van hitmachine Lady Gaga, waarna de nagemaakte vensterbank (hulde aan de decorbouwers) van het Betty Asfaltcomplex het podium op wordt geschoven, compleet met vuilniszakken en een Amsterdammertje. En daar is dan La Dolman in haar Victor en Rolf-outfit. Margreet heeft meteen de zaal plat van het lachen met al haar spitsvondigheden, stemverwisselingen en chaotisch-gezellige interviews met de artiesten. Als ze tijdens de show vergeet de jury om commentaar te geven (en Trea, Thom en ik dat graag willen geven, omdat Jos Cové met zijn Jukeboxboys net een fantastisch nummer hebben gezongen) en ik vanaf het balkon schreeuw dat ‘wij het ook heel goed vonden’ reageer ze met: ‘Ik hoor de stem van God’. Als Davide zijn zeer gevoelige lied voor Nijmegen heeft gezongen (oprechte vertolking, kippenvel over mijn hele lijf) en Margreet daarna aan Davide vraagt hoe Davides moeder op zijn coming-out heeft gereageerd, bijt een man in het publiek haar toe “Heb je niet geluisterd dan, daar zong hij over?”. Margreet reageert amusant venijnig met de opmerking dat ze altijd op het gehele optreden focust. Bij Rebecca Kleyn (COC Amsterdam) danst ze spontaan mee tijdens de act. Het was een doldwaze avond met La Dolman, uiteraard veel later klaar dan gepland maar who cares (?!), ik heb nog nooit zoveel gelachen bij een COC Songfestival en het publiek dito.

Romeo is de eerste kandidaat, voor COC Zeeland. Hij levert wederom een gelikte compositie waarbij vooral opvalt dat hij een enorme groei heeft doorgemaakt als performer. Weg met die bescheidenheid, Romeo, je mag gezien worden. Miss Behaves optreden kent een valse start omdat de muziek te vroeg inzet, maar ze is professioneel en bij de reprise gaat alles goed. Ze zingt een cover van Patricia Kaas (Et s’il fallait le faire, Eurovisie Songfestival voor Frankrijk, paar jaar geleden) en doet dat zeer verdienstelijk en theatraal voor Deventer. Franky zingt voor Leiden een nummer van Racoon, Love you more. De 20-jarige Franky zingt werkelijk fantastisch (je hoort een ‘oooooooh’ door de zaal gaan als hij begint te zingen), maar komt niet op het erepodium, simpelweg omdat zijn lied en tekst niet origineel zijn.
Ook René de Beer, die samen met Wilfred van Dellen uitkomt voor WestBrabant-West en Tholen, heeft last van de techniek want zijn microfoon doet het gewoonweg niet. Tot drie keer toe. Maar ze houden de moed erin en zingen, alsof ze al jaren niets anders doen, hun meezinger ‘Liedjes met een roze rand’. Van René wist ik al dat hij kan zingen (en over een heerlijke radiostem beschikt) maar dat Wilfred, de bescheidenheid zelve, met een flair en prachtstem daar zo zat te schitteren, was voor mij en velen met mij een openbaring. Tijdens hun optreden zijn er diaprojecties van alle voorgaande edities van ons songfestival en ik kom zelf ook nog even voorbij onder het kopje ‘presentatoren’ en zie dat ik al gestorven ben (2006-2011). Eén van de zangeressen/danseressen van COC Eindhoven (met het carnavalsnummer ‘Hendjes’) bijt me voorafgaand aan de show toe: “Ga je weer afzeiken vanavond?” waarop ik antwoord dat ik niet van plan ben maar ze maakt het me wel moeilijk met hun gouden inzending. Jessie Kleine zingt zoals gewoonlijk heerlijk, dit jaar geflankeerd met een koor van ANBO Roze, het nummer ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld met een andere tekst. Voor Noordoost-Brabant doet de gelauterde Jos Cové mee, hij lijkt al zeker van de winst (flyert ook in de foyer voor stemmen, uitgekiend hoor) en dat lijkt ook te gaan gebeuren want zijn act met de Jukeboxboys (alle 4 appetijtelijke conservatorium zangers met gouden kelen) doet de zaal en jury opveren. Zou een heteroman dan het COC Songfestival gaan winnen? Zou uniek zijn, een doorbraak. Maar er blijken dan nog maar parels te komen waaronder de 24-punter van Thom, Rebecca Kleyn, die vrolijk de handjes meekrijgt in de zaal maar ook Ruth en Alice (hou ze in de gaten, die 2, ze treden overal op!) en natuurlijk Kristof met zijn geweldige podium-presence. Flevoland doet voor het eerst mee en het lijkt een verzameling van alle muziekstijlen en kleding die je kan verzinnen, er zit rap in, een travestiet op gitaar en een Sneeuwitje-from-hell doet ook iets (wat is me niet geheel duidelijk). Michel Fleur zingt voor Delft een frisse en originele bijdrage en ik twijfel of ik hem dan de winst moet gunnen, mede door zijn charme maar dan komt Davide en zingt met zijn koor (waarin oa zijn man Marc Verburg en Suzanne Menheere, songfestivalveteranen) het prachtige ‘In mijn ogen’. Ik heb mijn winnaar gezien maar dan komt Limburg met Niena. In haar eentje pakt ze het hele podium en met een zeer spitse tekst neemt ze homo’s en lesbo’s op de hak op zeer originele wijze, verpakt in een heftige dance-nummer. Heeft Ali Gay (Jeroen Manders, winnaar 2011) de toon gezet vorig jaar voor een nieuw elan op het festival? Niena had absoluut niet verwacht een kans te maken, is zeer bescheiden (en twijfelde zelfs of ze wel mee zou doen) maar pakt de zaal in en de jury’s ook. De puntentelling was vernieuwend en dus tot op het laatst toe spannend en met slechts 5 punten verschil wint Niena het COC Songfestival. Terwijl Niena haar lied nogmaals ten gehore brengt, is haar vriendin naarstig op zoek naar kwijtgeraakte rugtassen in het doolhof van de catacomben van het theater. Dat is ook songfestival.

Op de twee afterpartys (eerst in het theater, daarna in het DWH) is het afgeladen en vieren we allen feest tot half zes ’s ochtends. En ’s ochtends babbelen we nog gezellig na bij het ontbijt in hotel Johannes Vermeer met o.a. Trea, Kristof, Davide, Alice en vele anderen.

Het was topentertainment door Margreet Dolman, het publiek heeft een heerlijke avond gehad. Dank aan de organisatie die met decor, filmpjes (hilarisch!), techniek en begeleiding werkelijk een topprestatie heeft geleverd. Dank ook aan de deelnemers, waaronder 7 van de 14 debutanten, die dit jaar veelal met eigen muziek en teksten, een hoogwaardige finale creeërden.

Als laatste dit: Ik heb het grote genoegen gehad om vanaf 2006 de finale te mogen presenteren en dat heb ik tot vorig jaar gedaan, waarna ik dit jaar in de jury mocht plaatsnemen. In die jaren hebben we prachtige songfestivals gehad en zijn er innige vriendschappen ontstaan. Ieder jaar was het COC Songfestival een feest en ik ben zeer dankbaar dat ik daar deel van heb mogen uitmaken. Maar nu stop ik ermee. Het is mooi geweest en ik zal dus niet meer presenteren of in de jury plaatsnemen of columns schrijven over het festival. Zeven jaar is lang genoeg en nu is het klaar. Terwijl ik dit schrijf, schiet ik vol, want het COC Songfestival gaat me aan het hart. Lieve mensen, bedankt allemaal, ik neem geen echt afscheid want ik ga gewoon vanaf volgend jaar in het publiek zitten (zonder corset, knellende beha en hete pruiken). Op naar Maastricht!
Liefs, Tessa International

Bring on the dirt

oktober 30th, 2012

Column 3, 30 oktober 2012

Beste lezers en lieve lezeressen,

Harstikke lief natuurlijk, die columns van mij waar ik voor iedere kandidaat de loftrompet afsteek, maar een beetje nicht is ook op roddels gericht. Zo bereikte mij een van de reacties op column 2 van dit jaar met de tekst zoals de titel van deze column. Het COC Songfestival is niet alleen de voorkant die het publiek ziet, maar ook het verdriet van verliezen, gebroken hakken op het podium, scoreborden die nog net geen kandidaat vellen tijdens de puntentelling, juryleden die te laat komen en diva-gedrag tentoon spreiden (opvallend is dat echte sterren nooit diva-gedrag vertonen) en als dat nog niet genoeg is ook nog het al dan niet oraal omkopen van juryleden (echt gebeurd, tot 2 x toe). Das war einmal (=duits). Hoe zit het dan dit jaar?
Lieve mensen, ik weet het niet. Door mijn nieuwe rol als jurylid vond ik het niet kunnen om voorrondes te bezoeken. Juist bij die voorrondes hoor ik wel eens wat naast de liedjes. Ik zou dan een winnend lied in zo’n voorronde vaker horen dan andere nummers in de finale en dat is oneerlijk. Denk aan bijvoorbeeld Britney Spears, die overigens niet meedoet dit jaar. Hoor je Britney slechts 1 keer, dan is er weinig tot niets aan. Door de marketingmachine die achter haar staat, wordt je als eenvoudige onschuldige luisteraar doodgebeukt met haar nummer en dan ga je het vanzelf wel waarderen. Ik ben dit jaar nergens mee doodgebeukt, sterker nog, ik heb nog niets gehoord en dat blijft ook zo totdat Mevrouw Dolman het startsein geeft voor een doldwaze avond.
Ik kan daarom niet anders dan enkele verhalen uit de oude doos opschrijven en daarnaast een oproep doen aan alle lezers van deze column om dirt, modder, achterklap, praat uit de wandelgangen, al lijkt het maar heel futiel (ik blaas het zelf wel op, maak je geen zorgen!) met mij te delen door me bijvoorbeeld een privé bericht te sturen op facebook.
Anekdote 1 uit de oude doos:
Een aantal jaren geleden was er een kandidaat die vond dat hij/zij moest winnen. Waarom? Hij/zij had enorm geïnvesteerd in een act, de kleding en vond werkelijk vooraf al dat hij/zij over het beste nummer beschikte. Gevalletje tunnelvisie. Onderdeel van de act was een professionele dans. De uitvoerenden daarvan hadden een enorme reis gemaakt, hadden niets maar dan ook niets met het COC Songfestival en mochten na heel veel reizen en een dag wachten slechts drie minuten hun ding op het podium. Dat lukte prima. De performer echter deed ook zijn/haar best, maar kreeg maar 1 keer het volle pond van een jurylid. De tas met cd’s van het nummer werd na afloop al niet meer uitgepakt, hij/zij was woest. Ik sprak hem/haar een half jaar later en hij/zij was nog steeds uit het lood geslagen door de uitslag. Wat leren we hier nou van, kandidaat in spe? Tessa’s advies: Doe mee omdat je het leuk vindt, omdat je wilt dat je lied wordt gehoord, omdat je samen met een zaal van pakweg 400 mensen geniet van het roze lied (en niet alleen die van jou).


Anekdote nummer 2:
Datzelfde jaar deed een zangeres mee die door Paul de Leeuw bij een ander songfestival werd verweten te beschikken over een sjagrijnige huisvrouwen-uitstraling. Dat is niet best. Ze zong overigens wel heel goed, maar ja die uitstraling he…’s Middags tijdens de repetities was zij met haar zangpartner en het koor in de foyer aan het repeteren. Nou ja, repeteren, het leek meer op een bootcamp zonder boots waarbij de zangeres de rol vervulde van Oberstormbahnführerin. De zangpartner kreeg er flink van langs. Ik stelde me voor en dat vonden ze al vreemd, afgaand op hun reactie. Later, toen ze doorkregen dat ik de co-hostess was, waren ze een stuk beter te pruimen. Gevalletje te laat. De zangpartner van de Oberstormbahnführerin (hierna: OBF) was zo geïntimideerd dat hij tijdens het moment supreme geen helder geluid meer uit zijn keeltje kreeg. De OBF reageerde daarop door extra hard te gaan zingen. Het mocht niet baten, ze gingen roemloos ten onder. Tessa’s advies: Een duo ben je met zijn 2’en (en niet 1 en 0,1) en ook heel belangrijk, wees aardig tegen iedereen, ook als je denkt dat die iets te dikke, wenkbrauw-geëpileerde meneer met zware stem die zich zomaar voorstelt (hoe durft ie!) de schoonmaker van het theater is.


Anekdote nummer 3:
De politie is je beste vriend. Dat vond althans een kandidaat die nog maar net uit de kast was en meedeed aan ons songfestival, weer wat jaren later dan de vorige annekedoterietjes. De kandidaat deed mee met een aardig lied, zong ook best aardig maar beschikte over heel wat praatjes tijdens de repetities. Ik geef toe, er is natuurlijk wel eens wat mis gegaan met geluid en techniek maar dat jaar was alles werkelijk perfect. Vond de bewuste kandidaat niet. Maar alla, onzekerheid kun je verbloemen met arrogantie, een bekend fenomeen. Hij eindigde ergens onderaan. En vierde dat onderop, met een politieman boven, in een hotelkamer naast die van ons. In bedekte termen schreef ik daarover in de afsluit-column van dat jaar, maar dat werd niet gewaardeerd. Ik werd zelfs bedreigd naar aanleiding van die column. Niet door die politieman hoor, dat is een uiterst vriendelijke en gevaarlijk opgewonden kerel. Tessa’s advies aan Tessa: Schrijf niet alles op en wees discreet. Ik beloof je dat ik dit advies opvolg……………………….als ik 100 ben geworden.


Lieve songfestivalsterren, het duurt nog maar ruim 2 weken voordat de finale een feit is. Repeteer er lustig op los (maar maak er geen bootcamp van), vier het leven (met of zonder politieman m/v boven je) en vergeet niet je actuele dirt, roddel en achterklap naar me te sturen. Als daar iets substantieels tussen zit, dan weet ik jullie weer te vinden in column 4.
Sluit ik af met een paar wist-u-datjes. Wist u dat?
-De jongste zanger uitkomt voor Leiden en slechts 18 lentes jong is?
-Hij een heel interessante twitternaam heeft die bijvoorbeeld de politieman uit anekdoterietje nummer 3 zal boeien?
-De zangeres die Amsterdam vertegenwoordigt ooit deel uitmaakte van de Pinkstergemeente, maar nu niet meer
-Dat zij 2 jaar geleden haar debuutsingle uitbracht en een bijzonder guitig koppie heeft
-De zanger die voor Noord-Oost-Brabant (denk aan Oss, de Peel, Uden) uitkomt, verdomd veel weg heeft van Neerlands grootste zanger, Marco Borsato. Maar het is toch echt Jos Cové
-Jos Cové o.a. ook het repetoire zingt van Marco maar ook al eerder meedeed aan een musical waar duizenden mensen van konden genieten
-Er meer dan twee ‘dames’ van twijfelachtig geslacht tijdens de finale hun opwachting maken
-Want behalve La Dolman en ondergetekende doet Miss Behave mee met een prachtige tekst en uitvoering waarmee ze eerder al een eurosongfestival won voor Frankrijk
-De inzending van COC Flevoland (wat leuk dat ze meedoen!) bestaat uit muzikale vrijwilligers van deze groeiende COC-afdeling
Er nog steeds kaarten beschikbaar zijn, maar wees er snel bij!
Tot zover,
Liefs
Tessa International

De kandidaten

oktober 23rd, 2012

Column 2, 23 oktober 2012

We schrijven winter 2011, een koud en donker Middelburg, ’s avonds in de coulissen van een klein theater. Een zangeres stemt haar gitaar en is klaar om op te treden tijdens de finale van het COC Songfestival. Voordat ik haar aanspreek, zie ik dat ze gespannen is. Anders dan zoals iedereen is voordat ie het podium bestijgt. Ze vertelt me dat haar lied nieuwer dan nieuw is en de reden daarvoor is niet fijn. Ze had zich opgegeven samen met haar vriendin en ze zouden samen meedoen. Haar vriendin maakte het vlak voor het songfestival uit en wilde niet meer meedoen. Alice, zo heet de zangeres uit waar we het over hebben, was verdrietig en vond het te lullig om zich zo vlak voor het evenement af te melden. Ze herpakte zich, herschreef het lied, wijzigde de zanglijnen (van 2 naar 1) en kwam kordaat naar Zeeland. Maar dan is het zover, stoer zijn is één, je lied zingen voor een publiek met een tas vol bagage is twee. Ze zingt, het publiek is stil, een vrouw in de zaal is diep onder de indruk. Blikken kruisen elkaar na afloop van de show. De vrouw uit de zaal is Ruth. Ruth en Alice zijn gelukkig samen, vormen een flink-aan-de-weg-timmerend muzikaal duo en komen dit jaar terug op het COC Songfestival.

Ruth en Alice zijn vriendinnen van Jessie. Jessie was afgelopen week te zien in een portret bij Man bijt Hond. Het portret was kort maar indrukwekkend. Ik moest lachen om een shot van het uitzicht van haar woning in Amstelveen: “Kijkt liever uit op Soest”. En ook om de poes die haar gezicht likt. Jessie heeft behoorlijk wat te verduren gehad qua gezondheid, maar vecht terug en het gaat goed met haar. Ron Link, jurylid van de finale in Middelburg, nu deelnemer aan de liveshows van The Voice of Holland, vond Jessies stemgeluid de warmte uitstralen van Karin Bloemen. Laat La Bloemen nou de vertolkster zijn van Jessie’s lievelingslied. Drie markante, mooie, lieve vrouwen doen als duo en als soliste mee aan de finale in Delft. Zij krijgen van mij nu al 2 x 12 punten.

Kristof is een vriend, een goede vriend. Ik ontmoette hem tijdens de finale in Delft 2007 waar hij de kandidaat was voor COC Limburg en ik de co-hostess van de show. Het was meteen áán, zoals je dat met vriendschappen soms hebt. We ontdekten dat we een voorliefde deelden voor de Zweedse nationale finale van het Eurovisie Songfestival, Melodifestivalen, althans ik ontdekte dat hij er veel meer van wist en eenvoudig ogende maar ingewikkelde danspasjes (weet ik uit ervaring) van Melodifestivalen moeiteloos nadeed. We hebben de finale van Melodifestivalen live gedeeld, het Eurovisie Songfestival in Düsseldorf, oud en nieuw gevierd, een weekendje met beide partners in Antwerpen en gaan volgend jaar naar Malmö. Bij voorbaat geef ik Kristof 12 punten.
Romeo is ook een vriend. Bij Romeo scoor ik altijd als ik grove seksuele dingen zeg. Hij giechelt dan en ik ga door totdat hij niet meer stopt met giechelen. Romeo schreef speciaal voor onze bruiloft (die van Pascal en mij) een lied wat hij tijdens de feestavond vertolkte. Dat is lief. Zijn nummer schalde door de speakers terwijl Pascal en ik een maand geleden door de woestijn reden van Nevada, mijmerend over onze bruiloft. Romeo schrijft en produceert muziek voor veel anderen, maar doet al jaren zelf mee aan het COC Songfestival. Justine Pelmelay, toen nog in betere tijden (al was ze wel te laat), veerde pas op bij het laatste nummer in de finale van Vlissingen (2010). Dat nummer was het strak geproduceerde, briljant uitgelichte, ‘Sex’ van Romeo. Multitalent Romeo krijgt van mij, hoe kan het ook anders, 12 punten.
Vorig weekend vond in Nijmegen de altijd illustere voorronde plaats voor ons songfestival. Nijmegen is in COC Songfestivalland wat Zweden is in Europa bij het Eurovisie Songfestival: uitgebreide, proffesionele voorronde met veel kwaliteit en bij voorbaat een kanshebber voor de winst. En dat is dit jaar niet anders. Nijmegen kiest voor Davide. Ook ik kies voor Davide. Al vanaf zijn deelname aan Idols waar hij behalve door zijn stem ook opviel door zijn emotionele (zou het door zijn Italiaanse afkomst komen?) karakter, valt hij op. Omdat hij altijd goed gekleed is, omdat het een dondersteen (liefkozend woord voor stouterd), omdat toen zijn vriend en ex-winnaar van het COC SF Marc Verburg vorig jaar meedeed Davide als een brok steun vooraan in de zaal zit aan te moedigen en omdat het een doorzetter is. Zo trad hij vorig jaar op als entre-act tijdens de Nijmeegse voorronde en zong daar met volle overgave, beklom de publiekstribune en wist van geen ophouden. Davide zou moeiteloos met Margreet Dolman het hele songfestival kunnen vullen, maar we hebben nog meer kandidaten… Davide is een ster en sterren verdienen 12 punten.

Wilfred en René zingen in de finale een ode aan het COC Songfestival, ben erg benieuwd wie of wat in dat lied voorbij zullen komen. Maar wie zijn zij? Als je nog nooit naar ons festival bent geweest, dan vergeef ik het je als je het antwoord schuldig blijft. René organiseerde meerdere festivals, zong meerdere keren (solo, achtergrond en nu dan als duo), heeft samen met Jurry een heus COC Songfestival comité opgericht (zodat we er nog jaren van kunnen blijven genieten) en won ook al eens de finale. René heeft een gigantisch netwerk, is altijd overal bij en zit er bovenop maar bovenal is René de aimabele jongen met de rode wangetjes en eeuwige glimlach. Hij zingt samen met Wilfred. Wilfred is een goede vriend van mij: zachtaardig, lief, attent, zorgzaam en veel humor. Wilfred is gek op arrangementjes (vraag maar aan hemzelf welke zoal) en is bescheiden. Toen ik hem eens bij een bezoek aan Maastricht hoorde zingen, wist ik dat hij mee moest doen. Hij twijfelde en wilde liever anderen voor laten gaan, maar dit jaar dan toch. De heren komen uit het zuiden des lands, daarom douze points pour les garcons aimables.
In Delft wordt net als in Nijmegen de voorronde grondig aangepakt en dat was dit jaar niet anders. Een van de deelnemers was de winnaar van vorig jaar, Jeroen Manders, met wederom een sterk lied en spitsvondige tekst, uiteraard geschreven door de woordkunstenaar Jeroen zelve. Maar hij won niet. Dat deed Michel. Michel zagen we al eerder in Zeeland in slechts een handdoek op het podium (niet vervelend, integendeel) en ook in de leather-act van Adje in Nijmegen waar drie heren strak in de broek zaten en Michel de enige niet-leer dragende maar wel het nummer-dragende element was. Michel zingt, componeert, is een duizendpoot in Delft. En daarnaast ook nog een lieve, intelligente jongen (op wie ik ooit een oogje had). Mijn blik is gericht op Michel en die van u ook. Delft wint weer het COC Songfestival want Michel krijgt 12 punten.

Behalve deze 7 grootheden zijn er nog 7 andere grootheden die op 17 november a.s. het podium bestijgen: Ethique Gaylectronique (met zo’n naam sta je al met 1 been op het erepodium), Franky Wamelink, De Lichtpuntjes, Rebecca Kleyn, Jos Cové m.m.v The Jukebox Boys, Miss Behave en So What. Ethique Gaylectronique brengt een combinatie van een franse chanson en een fout dansnummer, Franky zingt een rustig popnummer, met De Lichtpuntjes gaan we carnaval vieren, Rebecca zingt Nederlandstalige pop, Jos en the boys zingen een smekende kreet, Miss Behave gaat op z’n frans (trendje dit jaar?) en So What brengt kleinkunst. Ik ken deze nieuwe sterren aan het firmament nog niet, maar dat duurt niet lang meer. Omdat wij allen blij zijn dat er steeds nieuwe aanwas komt bij ons festival, wil ik deze 7 nieuwe grootheden verwelkomen met bonuspunten van ieder 12 punten.
De voortreffelijke organisatie heeft dusdanig gelobbyed dat er 14 (!) deelnemers zijn en dat we Amsterdam en Flevoland dit jaar, meen ik, voor het eerst op het songfestival zien. En evenzo fijn dat Brabant drie keer wordt vertegenwoordigd, maar ook dat ANBO Roze weer terug is.
Heeft u meegerekend? 14 x 12 punten = 168 punten. Loreen haalde bij het Eurovisie Songfestival veel punten maar niet zoveel 12’s. Origineler, oprechter en rechter uit het hart qua songfestival kunnen we het niet maken dus kom ook naar de finale. Er zijn nog enkele kaarten verkrijgbaar. Een volle bak voor 14 deelnemers, van carnaval tot kleinkunst en alles wat daar tussenzit met een toppresentatrice, Margreet Dolman, daar wil je niet bijzijn, nee daar MOET je bij zijn. Alleen mietjes blijven thuis, dus ik zie jullie allen op 17 november in theater de Veste in Delft.
Liefs,
Tessa International

18e COC Songfestival 2012 te Delft, GROOTSER dan ooit

augustus 7th, 2012

       

7 augustus 2012

Column 1

Beste lezers en lieve lezeressen,

Terwijl het Eurovisie Songfestival, mede door de financiële crisis, ‘kleiner’ wordt in Malmö ( 5000 in Baku, 1500 in Malmö) en de culturele subsidiekraan in Nederland wordt dichtgedraaid weet Delft het te presteren een 18e editie van ons COC Songfestival te organiseren die zijn weerga niet kent. Gerson Fitié,  Joost Verhaar, Evert Windels en Roel Zijdemans (dit is de kern van de orgie, daarnaast zijn er uiteraard nog vele hooggeëerde galleislaven) zijn al ruim een half jaar bezig om een finale te organiseren die grootser wordt dan ooit.  We vieren met zijn allen voor de 18e (!) keer op rij het bestaansrecht voor het lied met de roze rand.

Om te beginnen de presentatrice, de aimabele en gevoelige Margreet Dolman. Welke homie (m/v) is niet met haar groot geworden?! De vrijdagavond-talkshow (herinnert u zich de vingercamera?!), eigen theater het ‘Betty Asfalt Complex’in Amsterdam, OUTTV, de stem van Bert in Sesamstraat, alter ego Dominee Gremdaat en als klap op de vuurpijl onze moeder overste tijdens de finale. Al 30 jaar staat deze vakvrouw aan de top! De Wereld draait door is een fijn programma, ik kijk bijna dagelijks (nee, nu even niet, er is een zomerstop) maar zodra mijn man en ik de Dominee in het publiek zien zitten, dan schuiven onze reetjes naar de puntjes van de bank.  Ondanks de strakke organisatie vooraf, weten we dat er bij een COC Songfestival-finale altijd wel iets mis gaat (geluid, techniek, vallend scorebord, pump presentatrice breekt af etc.). Dat kan ook niet anders. Een toneelstuk of cabaretvoorstelling wordt grondig gerepeteerd, er zijn try-outs en daarna nog tig voorstellingen. Van de finale van het COC Songfestival is er maar één, premiere en derniere tegelijk. Met Margreet Dolman aan het roer, weten we bij voorbaat dat de missers tijdens de finale op ongeëvenaarde wijze zullen worden opgelost. En als extra bijkomend voordeel: Mochten de liedjes tijdens de finale allemaal vreselijk tegenvallen (wat nog nooit is gebeurd, maar het kán), dan hebben we toch een geweldige avond door La Dolman. Ik had me geen betere opvolgster kunnen wensen.

De co-host van La Dolman is Sebastiaan van Beek die vanuit de pink room verslag zal doen van het wel en wee van de deelnemers. Sebastiaan is rap van tong én ervaringsdeskundige want won al eens voor Delft de finale.

En dan de jury: de drie T’s(niet te verwarren met Tina, Toos en Tessa) Trea Dobbs, Thom Goderie en Tessa International.

Trea Dobbs bekendste hit is natuurlijk de Ploem Ploem Jenka. Ze ging er niet mee naar het Eurovisie Songfestival maar pakte wel de grootste hit van dat jaar (kwestie van verkeerde keuze door de jury, Nederland-eigen). Ze schitterde in eigen tv-shows, was ooit getrouwd met Metropole orkest dirigent Harry van Hoof en zong de gay-hit ‘Geef me een kus van u, meneer’.  Trea Dobbs is lief en kan goed relativeren, een aanwinst voor de vakjury.

Thom Goderie is de mooiste en lekkerste gay van Nederland. Met zijn weelderige blonde lokken, atletische lijf, vlotte babbel en natuurlijk zijn inzet voor wereldvrede wist hij in 2011 de titel ‘Mr. Gay Netherlands’ te bemachtigen. Bij de ‘Mr. Gay World’ verkiezing pakte hij een mooie vierde plek. Thom Goderie draagt wellicht een blad voor zijn kont maar neemt geen blad voor de mond, een aanwinst voor de vakjury.

Tessa International, dat ben ikzelf. U weet inmiddels wel dat ik het COC Songfestival in mijn hart heb gesloten en daarom verheug ik me enorm op 17 november 2012 omdat de finale groots wordt opgezet. Vorig jaar was het ook enig in het  theatertje in Middelburg  maar we prefereren toch allemaal een echt flink theater zoals theater de Veste in Delft met alle mogelijkheden die een theater biedt. Presenteren is één ding, jureren is wat anders. Door één mogelijke kandidaat ben ik onlangs nog getrakteerd op een heerlijk weekend Antwerpen en zelfs mijn echtgenoot zinspeelt op deelname. Hoe kan ik die lieve mensen beoordelen? Mijn antwoord: Keihard! Ik riskeer daarmee een seksloos huwelijk, verbroken vriendschappen, rampspoed en andere ellende maar ik behoud mijn eer. En dat is belangrijk, net als democratie J. Nee hoor, in werkelijkheid zal ik me af en toe moeten verschuilen achter Trea en Thom. Hoe dan ook, ik heb er zin in!

De show zal worden geopend door Koonian, een aanstormend talent die meerdere theatrale disciplines beheerst.  Bekijk zijn filmpjes onder het kopje ‘multimedia’ op deze site en je weet dat ons iets speciaals staat te wachten. Wederom hulde voor de organisatie die erin geslaagd is om ons kennis te laten maken met een artiest die op doorbreken staat.

Over de deelnemers mag ik eigenlijk nu nog niks kwijt (maar kan het niet laten dus komt ie……), behalve dat de traditioneel groot opgezette voorrondes van COC Nijmegen en COC Limburg ongetwijfeld weer met een kansrijke kandidaat op de proppen zullen komen. COC Nijmegen organiseert op 20 oktober 2012 in het Lindenberg theater te Nijmegen onder de bezielende en bijzonder geestige leiding van Albert-Jan Aartsen hun altijd sterke voorronde. Opgeven voor die voorronde kan nog steeds, zie hun facebook-pagina  http://www.facebook.com/#!/VoorrondeCocSongfestival2012.  De voorronde van COC Limburg vindt plaats in café Rosé te Maastricht op 15 september 2012. Ook daarvoor kun je je nog opgeven. In de wandelgangen hoorde ik dat Delft met een wel heel bijzondere kandidaat op de proppen komt. En we verwelkomen regio Noord-Holland Noord terug op het festival na een aantal jaren weggeweest.  En daarnaast mag ik melden dat COC Leiden en COC Eindhoven ook (weer) van de partij zijn.  Zeeland heeft nu al een (interne) keuze gemaakt: Twee fijne vrijwilligers van het Zeeuwse COC, waarvan één al 2 x eerder de Zeeuwse eer verdedigde, zullen voor Zeeland aantreden.  Bert van Gent, wie kent hem niet?, hofleverancier van liedjes en teksten en tevens begenadigd zanger (herinnert u zich de klassieker ‘Ladadadida Je veux l’amour de toi’ nog? Ik wel!!!) zal de Zeeuwse inzending schrijven. Een kleine traan is gepast want Bert zal er dit jaar zelf niet bij zijn, want Bert verkast voor 7 maanden naar Boedapest.

Er is overigens nog tijd genoeg om je aan te melden voor één van de voorrondes. En als je nog geen regio of afdeling hebt gevonden maar je zoekt er wel een, aarzel niet en stuur een mailtje naar info@cocsongfestival.nl of stuur een bericht via het kopje ‘contact’ op deze site. Het Delfts organisatie-kwartet zal dan zijn best doen om je te koppelen aan een regio/afdeling.

Zo’n eerste colum hakt er meteen in qua lengte, maar er is dan ook veel te melden. Ik eindig met een aantal wist-u-datjes en beloof na mijn vakantie naar Californië met meer nieuws (liefst heet en ronkend) terug te komen.

Wist u dat?

– COC Voorzitster , ex-deelneemster (2008) en ex-jurylid (2010) Vera Bergkamp op plaats 5 staat bij de 2de Kamerverkiezingen voor D’66

– Dat zij samen met Wouter Neerings  de afgelopen jaren heel veel heeft bereikt voor het COC, waaronder het verplicht stellen van lesstof op scholen over homoseksualiteit

Anouk misschien bij de TROS niet welkom is maar bij ons altijd

– Er sinds een jaar een heuse landelijke werkgroep COC Songfestival bestaat waar o.a. René de Beer en Jurry Joosse deel van uitmaken

– Natuurlijk de winnaar van vorig jaar, Ali Gay en de homoseksuele medemensen met zijn tekstueel hoogstaande bijdrage zijn nummer wederom in de finale ten gehore zal brengen

Roel Zijdemans (organisatie dit jaar) al meerdere keren meedeed aan de finale, waaronder 1 x slechts in een handdoekje gehuld. Als daar behoefte aan is, reageren op deze column mag, kan ik daarvan een enige foto tonen waarbij Roel met handdoek op Tessa’s stevige knieën zit.

– De kaartverkoop start rond 1 oktober

– Je met korting kunt logeren in hotel Johannes Vermeer te Delft in de COC-Songfestival nacht

– Er een afterparty is in het theater en een after-after party in het DWH te Delft

– Eén van de namen in deze colum ooit betrokken is geweest bij een heus COC Songfestival-schandaal

Tot zover, lieve mensen, tot de volgende column

Liefs

Tessa International