Archive for november, 2010

The Straight Cats winnen de finale, een verslag

zondag, november 28th, 2010

Zondag 28 november 2010, the day after

Deel 11: De finale

Beste lezers en lieve lezeressen,

Felicia (Lorelei l’Amuse), Anna, Michelle, Emil, Peter, Ryan en Daniëlle: The Straight Cats hebben met hun swingende, stevige rock/funk nummer “Stay Gay” voor het HomoJongerenPlatform de finale van het 16e COC Songfestival in Vlissingen gewonnen. Het ANP schrijft vandaag in een persbericht dat Kristof (Midden-Gelderland) heeft gewonnen, maar dat is onjuist! Lorelei pakte vorig jaar de derde prijs maar wist gisteravond in een afgeladen Arsenaaltheater met haar strakke geöliede band (allen studenten aan de Herman Brood Academie) en inclusief vette uithalen de zaal plat te krijgen en won ruimschoots de bijzondere finale. Een verslag:

Zaterdagochtend vroeg vertrokken mijn man en ik naar Vlissingen, ik bedenk me bij de bushalte nog net dat ik mijn pruik vergeten ben. Is dit een voorbode voor een chaotische dag? U leest het allemaal in deze mini-roman. De trein rijdt 2,5 uur langs steeds witter wordende velden

Echter, in Vlissingen ligt geen sneeuw, de zon schijnt. Het is wel koud! Met een koffer die zwaarder is dan op onze laatste vakantie rollen we over de gereformeerde keitjes naar het Arsenaaltheater. Daar aangekomen zijn de repitities al begonnen (en lopen traditiegetrouw uit). Davey van der Sluijs (COC Zwolle) oefent zijn lied “Denken dat ik anders ben” Davey somt zijn wensenlijstje op richting regie (blauw/rood licht daar, beetje wit daar, refrein zus en couplet zo) en eindigt zijn opsomming met “maar verder heb ik geen wensen, hoor”. Even later oefenen Bert en Monique (COC Eindhoven) hun lied. Dat klinkt lekker! Zou Bert met zijn 9e (!) bijdrage de finale winnen? U weet het antwoord al, Bert ( songfestivalsletje, heeft inmiddels alle regio’s wel vertegenwoordigd) is net als alle andere deelnemers razend enthousiast en ‘supportive’ naar de hele equippe. Pascal en ik worden naar de kleedkamer gebracht, we hangen mijn jurken uit en gaan naar ons hotel om me in 2 uur om te toveren in Tessa International. Vòòr:
Terug in het theater ontmoet ik Marga Bult, de presentatrice van vanavond, en juryleden Frank Houtappels (schrijver van o.a. Gooise Vrouwen), Vera Bergkamp (voorzitster COC Nederland) en hun partners. Marga is erg lief en vraagt meteen of ik het niet vervelend vind dat zij op het hoofdpodium staat en ik niet. Ik vind het jammer maar gaandeweg de chaotische avond waarbij de techniek het regelmatig af laat weten groeit mijn bewondering voor de vrouw die alles oplost met een (vaak onbedoeld erotische) kwinkslag en vlotte babbel. Marga, je bent een heldin!

Marga en ik repeteren het schakelen tussen het podium en de pink room, bij mijn eerste stap breekt de hak van mijn pump af. Maatje bootwerker is niet voorradig bij de vele achtergrondzangeresjes dus ik doe de pink room-presentatie op mijn nikes. Maar alla, rokje/kostuumjas en topje van Monique van Gent (de zus van Bert) maken dat ik er toch nog redelijk beeldig bijloop. We dineren met de jury á la carte in het restaurant van het theater en Jurry Joosse (organisatietalent pur sang) vraagt om de vijf minuten of het smaakt. Marga haalt niet al te positieve herinneringen op uit de tijd dat Justine Pelmelay nog in de Dutch Diva’s zat en Frank vertelt over zijn nieuwe serie Walhalla met Bridget Maasland en Johnny de Mol. Justine is er nog steeds niet en is ook niet telefonisch bereikbaar. We kleden ons om. Marga doet nog een soundcheck en als ik me intussen in laat snoeren in mijn corset, wil de zeebaars die ik net gegeten heb er alweer uit. Als ik opnieuw wil snoeren, staat Marga nakend in de kleedkamer. Nog steeds geen Justine.

Ik ben mijn spiekbriefjes vergeten uit het hotel en schat voor het leven, Pascal, rent erheen. Pascal is totaal in het leer gekleed en vele heren zullen hem de avond beloeren, sorry boys He is mine -) . De kandidaten zitten al hutje mutje vol spanning in de pink room. De show begint.

Karla Peijs, commisaris van de Koningin in Zeeland, doet een openingswoord en krijgt de lachers op haar hand. Ze spreekt haar zorgen uit over het toenemend homogeweld en vraagt zich af of holebi’s beter kunnen zingen dan hetero’s. Ze zingen prima mits de heteroseksuele technici hun zaakjes op orde hebben en daar zal het helaas vanavond meerdere keren aan schorten. Na Karla komt Marga op en zingt haar ‘Rechtop in de wind’ (Eurovisie Songfestival 1987, 5de plek). Het lied wordt abrupt afgebroken maar Marga houdt de moed erin. Justine is inmiddels gearriveerd en vertelt dat ze behalve te laat ook haar hotelkamer niet in kon, de sleutel deed het niet (?). Dan begint ze over de confrontatie met Marga, ze hebben elkaar 6 jaar niet gezien en het afscheid was destijds minder gezellig. Marga draait een einde aan dit verhaal en schakelt voor de eerste keer over naar de pink room. Bij ons is de stemming opperbest, iedereen heeft er zin in.

Ruth Dorka en Jessie Kleine trappen af. Ruth met haar prachtige warme stem achter de piano en Jessie met haar evenzo hoge stem achter de microfoon. De zaal is muisstil.
vlnr Aarnout (begeleider kandidaten), Ruth en Jessie, Bert, Kristof en Nicole (partner Monique).
De dames beleven hun lied en de jury is lovend. Terecht! De toon is gezet.

Outsite, de jongerengroep van DWH Delft, is als 2de aan de beurt: De band wordt te vroeg ingezet, leadzanger Jurgen begint maar er mist nog een microfoon en een standaard, Marga redt de act door in te breken en de jonge adonissen mogen opnieuwe starten. Op de prairie, op de pampa doen de sidderaal en pelikaan aan ho-ho-homosex.Een fantastische act van Jurgen, Roel, Max, Ardaan, Vincent en Joeri en een GEWELDIGE tekst van Jeroen Manders maken dat de zaal uit zijn dak gaat. Filmpje hieronder, geniet! Jurylid Frank Houtappels is erg enthousiast!

Dan Bert en Monique voor COC Eindhoven met hun klassieke ballad “Jij bent roze”. Ze zijn in het groen gekleed. Beiden zingen de sterren van de hemel. Na hun lied wordt er geschakeld naar de pink room. De sfeer blijft opperbest en elke kandidaat wordt na zijn/haar optreden met een oorverdovend applaus terug ontvangen in de pink room.

Deelnemer 4 is Davey van der Sluijs voor COC Zwolle, een jonge jongen met een mooie stem. foto = repetitie Davey

Kandidaat 5 is DWH Delft: Gays ’n Dolls (Michel, Bernard en Jeroen) zingen ‘Poppenkast‘, harstikke leuk maar wellicht was de clip (zie filmpje op de hoofdpagina) nog leuker.

De laatste kandidaat vóór de pauze is COC Zeeland, Passe Partout, wederom een thuiswedstrijd. Ik heb een zwak voor deze meiden. Justine zeurt over het feit dat muziek en zang niet gelijk gaan, maar dat is wederom een probleem van de techniek, Justine (grrr). Pascale, Indra, Ruby, Samantha en Sally: Jullie hebben Zeeland weer trots gemaakt!

In de kleedkamer vraagt Justine of ik nog meer nare opmerkingen naar haar hoofd zal slingeren, ik zeg van niet maar doe het wel….

Na de pauze treden The Straight Cats op en ze breken de tent af. De eerste klanken zijn meteen raak en Lorelei zingt de longen uit haar lijf. Stuk voor stuk echte muzikanten, we zullen ongetwijfeld nog veel van ze horen. Twee weken voor de finale moest Lorelei nog op zoek naar vervanging van de achtergrondzangeressen. Het is te zien dat de backings iets minder ingeleefd zijn dan Lorelei maar desalniettemin een echte topprestatie!. De hele band klinkt als een klok. Lorelei kwam, zag en overwon! Moeder Anneke zit in de zaal en is zichtbaar ontroerd.

Na The Straight Cats is het de beurt aan de volgende kraker: Knight and Honey (COC Nijmegen). Jos, Miel en Marc zingen en spelen het prachtige frans-nederlandse “Plus rien à de dire” naar een zeer verdienstelijke derde plek.

De volgende act is COC Friesland: Jongelingen (17 en 18) Nazmul en Iris hadden vooraf contact met COC Songfestival corryfee en lekker ding Chris Mustamu (de 2e plek vorig jaar en 4de plek 2008) en beloofden hem een veel spetterender optreden dan dat van Chris zelf (?). Jeugdige hoogmoed komt ten val en Friesland wordt laatste.

Kandidaat nummer 10 is Mirko, de Duiste held met heerlijke zoenlippen met het lied ‘Raindrops‘. Met zijn indrukwekkende achtergrondkoor zingt hij de zaal plat. Zwitserland liet hem niet toe tot de Nationale Voorronde, bij ons is Mirko altijd wilkommen.

Er wordt geschakeld, er wordt toch niet geschakeld, er zal worden geschakeld maar de camera is stuk.

Eén na laatste deelnemer is ons aller Kristof. Kristof wil meedoen aan de Belgische Nationale finale van het Eurovisie Songfestival. Steun onze praline en kijk op www. kristofonline.com hoe jij hem kan steunen zijn doel te bereiken.

Last but zeker not least is Romeo voor COC Limburg, samen met Wouter heeft hij flink aan de act gesleuteld en het effect is ernaar. Justine geeft Romeo het maximaal aantal punten en hij eindigt uiteindelijk als vierde!

In de tweede pauze staan vriend Arno en man Pascal klaar om me in mijn dijhoge laarzen te hijsen. Pascal kreunt erbij en intussen horen we naar wie de punten gaan, ik hou geheel tegen mijn karakter in mijn mond. De regie vraagt: Nog een keer pink room en van daaruit de zaal in, iets later de regisseur: Toch niet. Maar toch wel. Ik had Kristof nog uitgebreid willen vragen over zijn plannen, ik had Mirko nog willen zoenen, ik had Ruth en Jessie nog graag wat laten zingen, ik had….maar de puntentelling begint en ik voeg me bij Marga. De puntentelling verloopt vlot en na een enkel pesterijtje mijnerzijds en Justine wiens puntenlijstje niet klopt, weten we wie er gewonnen heeft.
Derde plek voor Nijmegen, dan een finke ruimte, dan een tweede plek voor mijn nieuwe vriendinnen Ruth en Jessie en de winst gaat naar The Straight Cats. Volgend jaar Utrecht? Duopresentatie met Albert-Jan? Wij zijn er klaar voor.

De afterparty is grandioos al maak ik die vooral bitterbal-etend door met vrienden en de after-afterparty trek ik echt niet meer. Het was, ondanks de technische mankementen, een fantastische avond en mijn speciale dank gaat uit naar schatten Jurry Joosse en Marga Bult en alle kandidaten.

De komende weken zullen er filmpjes en foto’s op de website www.cocsongfestival.nl verschijnen. Hou de site in de gaten en tot die tijd hieronder alvast een voorproefje.

Zie ook foto’s en filmpjes op de hyvespagina: http://cocsongfestival2010.hyves.nl/blog/

Misschien tot volgend jaar,

Veel liefs

Tessa International

De allerlaatste loodjes

woensdag, november 24th, 2010

Deel 10, 24 november 2010

 

Beste lezers en lieve lezeressen,

 

Zo vlak voor de finale aanstaande zaterdag toch nog een column van jullie razende reportster: het was niet mijn intentie nog een column te schrijven vóór de finale maar er zijn weer zoveel nieuwtjes dat ik deze jullie niet wilde onthouden. Voor mij is het leuk om op te schrijven, voor jullie hopelijk om te lezen maar voor de man die de afgelopen week bestookt is met minder leuk nieuws en zich daardoor in allerlei bochten moet wringen om de finale toch op rolletjes te laten lopen, verdient een pluim en een heleboel knuffels. Knuffels, pluimen, zoenen en andere intimiteiten kunt u richten op ons aller Jurry Joosse.

 

Wist u dat?

 

    “My name is…mevrouw L. Oser” Merante (COC Amsterdam) doet niet mee aan de finale. Het vliegtuig uit Kiev landt pas om 18.45 en Merante kan onmogelijk op tijd in Vlissingen zijn. Programmaboekje en scorebord zijn al af, er gaat een dikke treurige streep door de deelname van COC Amsterdam.

 

    Bert van Gent (COC Eindhoven) zijn haar speciaal laat knippen door kapper Robin in Antwerpen. Kapper Robin zal met zijn vriend in de zaal zitten zaterdag, dus als Berts kapsel bevalt, kunt u meteen een afspraak met hem maken.

 

 

    Romeo Samuel (COC Limburg) heeft zijn act met adonis Wouter Huéle volledig omgegooid en de clip verwijderd die op de nationaal songfestival-hyves staat. Roger van het Sway Café uit Maastricht zat al in de jury van de voorronde van Limburg en was vroeger professioneel danser. Hij heeft Romeo en Wouter in zijn café een hele nieuwe act aangeleerd, dank Roger. Romeo en Wouter nemen hun deelname uiterst serieus want zij hebben zelfs een theatertje afgehuurd in Zeeland om hun act te repeteren.

 

    De liefdesgezellin van Monique Schadé (COC Eindhoven), Nicole Langezaal is grieperig. Vervelend maar overkomelijk. Toppunt van liefde en meeleven met kandidate Monique is dat Nicole nu in een andere kamer slaapt en met een mondkapje door het huis struint.

 

 

    Nog meer over Bert en Monique (COC Eindhoven): Zij dragen allebei galakostuums zaterdag.

 

    De jongste deelnemer is niet Davey van der Sluijs (COC Zwolle) maar Nazmul Zaman (COC Friesland). Prachtige naam, prachtige verschijning. Met zijn 17 lentes is hij de jongste deelnemer aan de finale. Overigens is Davey 18 net als de zangpartner van Nazmul, Iris Scholten (COC Friesland)

 

 

    Er nog meer kaarten zijn verkocht dan vorig jaar voor de afterparty van het COC Songfestival. Vorig jaar was de afterparty al het grootste holebi-feest ooit in Zeeland gehouden, dit jaar gaan we daar overheen.

 

    Het mooiste live instrument zaterdag wordt bespeeld door Sally Mesu (COC Zeeland). Zij bespeelt de altviool.

 

 

     Ik door het spinnen zulke gespierde kuiten heb gekregen dat ik mijn hoge

      laarzen niet meer aankrijg. Het lukt wel als ik op bed lig en twee m/v   

      met man/vrouw en macht eraan trekken en rukken (lees deze zin niet uit

      de context).

 

     Arold Dingemans, jurylid voor Midden-Gelderland in Gambia op vakantie is  

      en Arnhem ineens geen jurylid meer had. Jurry regelde vervanging! 

     

De volgende column is de allerspannendste van allemaal, met nieuwtjes en roddels van voor en achter de schermen. Catfights, liasons amoureux: u leest het allemaal de zondag ná het festival. Maar eerst gaan we vieren waar we al maanden naar toe leven: het leukste en grootste holebi muziekfestival van Nederland.

 

Tot zaterdag,

 

Liefs

 

Tessa International

Jurken passen

woensdag, november 17th, 2010

Deel 9, 17 november 2010

Beste lezers en lieve lezeressen,

Afgelopen zaterdag ben ik met mijn beste maatje Patricia jurken gaan passen bij een kledingverhuurbedrijf in Amsterdam noord. Patries treedt bijna ieder weekend op met één van haar bands en ik ben druk met verliefd zijn dus we zien elkaar niet meer zo vaak als we zouden willen. Maar als het dan zover is, dan zijn we weer luidruchtige tieners en gaan we zingend in de kou op de fiets met het pontje over het IJ om een jurk te scoren. Aangekomen bij Alternatief kostuum, zo heet het bedrijf op een industrieterrein waar je niet dood gevonden wilt worden, bellen we aan en het duurt even maar na een tijdje doet een bakvis open. Bakvisje is duidelijk nieuw in haar vak want op mijn vraag waar de grote jurken hangen komt ze met een maatje 40 aanzetten waarvan ik denk, lieverd het lijfje past niet eens om één been.

Ik vertel dat ik vorig jaar in een apart gangetje met grote maten ben geslaagd (het enorme magazijn bestaat uit allemaal gangen met heeeeeel veel kleding in allerlei stijlen in allerlei maten) en ze weet het niet en legt uit dat ze er nog maar kort werkt. Geeft niks, we vinden onze weg zelf wel. En ja hoor, het gangetje is er nog en er hangt veel moois tussen. Patries vraagt of ik me alleen wil omkleden of dat ze erbij mag zijn. Ze mag erbij zijn. We kennen elkaar al meer dan 20 jaar en ze kent mijn vetrollen, sterker nog ze draagt bij aan het kweken ervan want als we elkaar zien, krijgen we al honger. We eten graag samen. Maar dat terzijde. Gordijntje gaat voor het gangetje en we zoeken verschillende geschikte exemplaren uit. Patricia is niet groot en het is erg leuk om haar te bedelven onder alle jurken die ik uitzoek. Ik trek mijn corset en corrigerende heupslip aan, al snel omgedoopt door Patries als wapenrok en maliënkolder. Het lichaamsvet moet ergens heen, dus hoe strakker ik het corset trek, hoe meer eruit komt aan de onderkant (buik) en de bovenkant (tieten en schouders). Heel veel grappen erover maken helpt, ik maak ze eerder dan Patries dat scheelt altijd. Krijg alweer zin in een vette hamburger om mijn frustatie over dat lijf van mij weg te eten. Maar eerst passen. Jurk één past niet en is toch echt de grootst voorradige maat. Jurk twee had ik vorig jaar nog aan, Jezus ben ik zoveel aangekomen, die past ook niet. Jurk drie dan, lijkt goed te gaan maar Patries zegt dat de v-hals die ontstaat op mijn rug vanwege de rits die echt niet verder dichtgaat niet opgelost kan worden door een bontje. Bij jurk vier zit ik vast en we scheuren nog net niet de mooie stof aan flarden. We worden melig. Patries merkt op dat mijn tieten groter zijn dan die van haar en we vergelijken ze met elkaar, daarna gaan we moonen.

En ondertussen zakt de moed in mijn schoenen. We worden luidruchtig. Bakvisje komt polshoogte nemen en reikt jurken aan die ik misschien ook wel pas. Ik lijk slanker dan ik ben want ze komt met exemplaren die nog krapper zitten dan de vier die ik al gepast heb. Dan heeft ze toch nog een mega-jurk. Ik trek hem aan en godzijdank, hij past. Ik wandel naar de spiegel in de openbare ruimte op mijn sokken en een klein jongetje in een Zorro-outfit schrikt zich lam als ik de spiegel nader. Geen goed teken. Ik kijk en zie Divine in haar slechte jaren. Voor wie niet weet wie Divine is, zie de clip hieronder.

Uiteindelijk slaag ik toch, gelukkig! Ik verklap niet wat, maar Patries zegt dat ik er hip en jonger in uitzie en nog glamoureus ook. Hoe dan ook: het is geen jurk………Foto’s volgen na de finale.

Monique, meisjesnaam van Gent, dus ja de zus van Bert maakt samen met moeder van Gent(74!) een rokje voor me en dat aangevuld met een prachtige jas en een topje heb ik nu twee outfits te pakken: één voor de pink room en één voor de puntentelling met Marga. Nu nog even Marga mailen om te controleren of we niet vloeken.

Over outfits gesproken: De dames van The straight cats (HomoJongerenplatform) hebben al jurkjes gepast en uitgezocht, thema: glitter en glamour. Pink Panter Pack (Outsite Delft) zal weinig dragen en ze kunnen het hebben! Mijn eigen man Pascal (Maik de Boer in introductiefilmpje COC Songfestival)die me assisteert in de pink room heeft bedacht dat hij er indrukwekkend uit wil zien (dat lukt hem te allen tijde) en zal bij de finale volledig in het leer verschijnen. Handjes af, hij is bezet -p

Veel belangrijker dan alle outfits: Afgelopen zaterdag werd hét lied van COC Zeeland in Middelburg voorgesteld: Passe Partout kwam, zag en overwon. Doel was het aanwezige publiek mee te laten dansen en te zingen en dat is meer dan gelukt. Heel Zeeland is enthousiast over de derde grootse bijdrage van Pascale Petitiaux. Merante, Bert en Monique, Kristof en alle anderen: Maak jullie borsten maar nat, de strijd om de winst is begonnen.

Tot zover
Liefs
Tessa International

Van Kiev naar Vlissingen

donderdag, november 11th, 2010

Deel 8, 11 november 2010

Beste lezers en lieve lezeressen,

Geen blad meer aan de bomen, de wind guurt om het huis en de kinderen uit de buurt vragen om snoep: In Noord-Holland wordt Sint Maarten gevierd. In Vlissingen is nog minder blad aan de bomen, de zeewind guurt nog ruiger en de kandidaten van het COC Songfestival gaan voor de winst: wij vieren over ruim 2 weken de finale van het COC Songfestival. Megaspannend!

Afgelopen weekend hoorde ik de twee nummers van Delft: Zeer verrassend en origineel. Vorig jaar schalde ‘Je veux l’amour de toi’ (inzending COC Limburg door Bert van Gent met het leukste achtergrondkoor ooit) nog over de stranden, sterker nog  ladadadidada schalt nog steeds door de speakers van menig COC, maar dit jaar voorspel ik hetzelfde effect voor de inzending van Outsite, de jongerengroep van DWH Delft. Jurgen zingt de leadzang en in het koor zien we de verrukkelijke Max (de Italiaanse hengst van vorig jaar), de wulpse Roel (hij zat op mijn schoot in de pink room)en de heerlijkheden Joeri, Ardaan en Vincent. De aankleding is exotisch (!). Mensen, dit belooft wat.

In mijn vorige columns heb ik al bericht over het nummer van DWH Delft zelf en daaraan kan ik nog toevoegen dat de act professionele trekjes krijgt inclusief de voor songfestivalvrienden zo bekende modulatie en Zweeds einde. Over COC Friesland kan ik helaas niet meer melden dan de tekst onder ´deelnemers´ op de site www.cocsongfestival.nl. Roddels over Friesland (en alle andere kandidaten) hebben jullie dan nog tegoed in mijn column ná de finale. Van een eerdere deelnemer van Friesland weten wij dat hij in bed belandde bij een jurylid, hoe dat dit jaar verloopt, lezen jullie nog J.

Vorig weekend gebeurde er iets speciaals in COC Middelburg: Na een repetitie van Bert van Gent (pendelend tussen werk in Wallonie en thuisbasis Deventer) en Monique Schadé in Zeeland besloot de inzending van COC Eindhoven spontaan een optreden te geven in het café van COC Middelburg. De reacties waren uitzinnig, tot aan: Ik tip ze voor de winst. Aanstaand weekend zullen de dames van Passe Partout in hetzelfde café hun nummer voorstellen aan het publiek. Van hofschrijfster Pascale Petitiaux weten we dat haar muziek en teksten van het hoogste niveau zijn, het is nog maar twee jaar geleden dat Zeeland won. Komt allen naar Middelburg aanstaande zaterdag!

COC Amsterdam wees prinses Lesley af en we treurden met haar mee, ze moesten dan ook met een kandidate komen die potten breekt. Ik kan jullie melden, deze kandidate breekt de hele servieskast. En niet alleen in Nederland, want het toeval wil dat Merante (prachtige naam, prachtige verschijning) de avond voor de finale nog optreedt in Kiev, Oekraïne. Merante won eerder dit jaar de talentenjacht `My name is..` op RTL4, waar zij een weergaloze Amy Winehouse neerzette. Onderaan deze column op onze hyvespagina kun je zien hoe ze de winst pakte.

COC Songfestival in de pers: Van Kristof is daags na zijn winst voor Arnhem een artikel verschenen in de Gelderlander en van Mirko, Krijger Zuiderwijstichting, een paginagroot artikel in een Duitse krant, waar melding wordt gemaakt van zijn inzending voor de Zwitserse voorronde voor het Eurovisie Songfestival (op dit moment weten we nog niet of hij bij de laatste 10 hoort) maar ook van zijn deelname aan ons COC Songfestival. Duitse kranten, optreden in Oekraíne, een praline uit Belgiè, Zweeds geìnspireerde inzending, Zwitsers songfestival : Lieve mensen, de kandidaten zijn meer international dan mijn achternaam.

We gaan een kwalitatief hoogstaande finale tegemoet en tot die tijd wens ik alle kandidaten heel veel succes met de voorbereidingen.

Sluit ik af met een paar wist u datjes:

1.       Dit weekend ga ik een jurk uitzoeken die niet vloekt met de ravissante jurk van presentatrice Marga Bult. Lieve Monique, die ik ken uit Nijmegen, naait ondertussen aan een tweede outfit.

2.       De kaarten voor de finale zijn volledig uitverkocht, er kan dus echt niemand meer bij.

3.       Het nummer van Mirko heeft een speciale gay versie in de finale

4.       Ik een oogje heb op Pascale van Passe Partout maar geen schijn van kans maak.

5.       De pink room dit jaar in het café van het theater is en niet in de garderobe zoals vorig jaar. Enige garderobe hoor, daar niet van, maar een café zit toch net ff lekkerder.

Lieve mensen, heel misschien poep ik er nog een column uit vlak voor de finale en anders ontmoeten wij elkander op zaterdag 27 november in het Arsenaaltheater.

Liefs

Tessa International

Er kan nog van alles gebeuren

maandag, november 1st, 2010

Verslag van KAN: voorronde Nijmegen en Arnhem op 30 oktober 2010

Deel  7, 2 november 2010

Beste lezers en lieve lezeressen,

Afgelopen zaterdag vond in theater de Lindenbergh in Nijmegen de dubbele voorronde plaats voor ons COC Songfestival: Vier deelnemers voor Arnhem en vier deelnemers voor Nijmegen streden onder de bezielende leiding van Albert-Jan Aartsen om de eer hun regio te vertegenwoordigen in de finale op 27 november in Vlissingen.

Een verslag:

Zaterdagmiddag reisde ik eerste klas (!) van Amsterdam naar Nijmegen, dat doe ik anders nooit maar ik had het kaartje gekregen van de organisatie omdat ik juryvoorzitster was. Voelde me heel wat in mijn grote stoel met extra beenruimte en zwaaide naar het gewone voetvolk op de perrons van de bible-belt. Niemand zwaaide terug, maar ja ik had mijn jurk ook nog niet aan. In Nijmegen werd ik opgevangen door Eric what’s in a name Dankbaar, een schat van een man en tevens liefdesgezel van één van de kandidaten van de voorronde: Kristof. En daar zat meteen een dilemma: Ik moest een vriend beoordelen in wiens badkamer ik me opmaakte, wiens vriend heerlijk voor me kookte (steekpenningen in de vorm van varkenshaas met extra champignonroomsaus) en die ook nog mijn tas droeg naar het theater. Songfestivalgodzijdank, Kristof zette een overweldigende prestatie neer en ik kon hem met droge ogen mijn 12 punten geven (en had ook nog een slaapplaats die nacht) maar daarover later meer.

In theater de Lindenbergh aangekomen, vond ik Madeleine Petram (professioneel zangeres) en Henk Beerten (wethouder Nijmegen en ex-voorzitter COC Nederland) aan de bar. Madeleine en ik hadden vooraf e-mailcontact gehad over onze kleurcombinaties (rood en paars) en bij toeval bleek ook nog dat we allebei een legging hadden aangetrokken. Ook Marrie Hoogakker, de sexy drumster van Mary and the wet suits (2de plek Arnhem), droeg een legging, zilver en nauwsluitend J. De legging is terug! Maar ik dwaal af. In de kleedkamer was het een va-et-viens van kapsters, artiesten en begeleiders en de haarlak en poederwolken maakten de ietwat nerveuze sfeer compleet. Lippenstiftje hier, sigaretje daar en de avond kon beginnen. In de afgeladen Steigerzaal van het theater begon Albert-Jan aan zijn huzarenstuk (laat ‘je’ maar weg) en kreeg met zijn droge humor de zaal meteen op zijn hand. De opening werd verzorgd door een dansgroep onder leiding van Suus, ik zag alleen gespierde ruggen (want stond nog in de coulissen) maar afgaande op het applaus werd de toon voor de avond gezet. Roy en de Mellebels zongen hun winnende lied ‘Van de mannen’, een terechte winnaar van de finale 2009 en je hoort dan ook meteen de heerlijke stem van achtergronddiva Melanie die later solo een gooi zou doen naar succes. De juryleden worden voorgesteld, inmiddels aangevuld met Tim, afgevaardige van COC Arnhem. Tim is zo bloednerveus en als Albert-Jan hem een vraag stelt, zie ik dat zijn handen en zijn bloesje trillen op de maat van de muziek en dat terwijl er geen muziek klinkt. Henk en Madeleine hebben minder moeite met praten en-plein-publique (waarom er zoveel franse termen in deze column staan, wordt straks duidelijk) en ik ook niet, sterker nog: Ik geniet ervan! We gaan zitten en de eerste kandidaat begint:

1.       Bart Krijnen met “Gisteren en vandaag”, muziek van hofleverancier René Stephan en tekst van Bart zelf en wederom René Stephan

Bart zingt fantastisch! Een prachtig nummer met een evenzo mooie tekst en we zijn nog maar net begonnen. Bart toert met René Stephan door het land met een liedjesprogramma van Robert Long, nu nog try outs en vanaf volgend jaar overal in het land te zien. Een aanrader, dus hou die jongen in de gaten! Enig kritiekpunt is de styling (iemand uit het publiek sist me in de pauze toe: Hij had niet eens zijn blouse gestreken) maar daar rept de jury niet over, want we zijn geïnstrueerd vooral positief te blijven. Maar goed, ik strijk mijn blouses ook nooit (ik kook liever) en met zo’n stem en lied ben je dat alras vergeten. De toon is gezet.

 

2.      R.G.B.  met ‘These days’ een bewerking van Eurovisiesongfestivaldeelneemster Dramaqueen

Een rijzige goed geproportioneerde jonge jongen in lange gewaden betreedt het podium geflankeerd door twee dansers in string. Met een opzwepend nummer en een overweldigende act weten zij de zaal los te krijgen. De billetjes van de dansers staan strak en de ogen van het publiek ook. Ik zie in mijn ooghoek de kandidaat voor COC Limburg, Romeo, die in het publiek zit, met open mond de verrichtingen van R.G.B. volgen. De jury is enthousiast en we hopen dat R.G.B. (rockende goden met mooie benen) volgend jaar weer meedoet, want in dit ijzersterke deelnemersveld halen ze het nét niet.

 

3.       Angelique van Breemen met ‘Thuiskomen’, tekst en muziek van Merel van de Laake

Angelique zingt over de vrouwenliefde en treedt vanavond voor de allereerste keer op. Ze zingt over ‘jouw handen op mijn borst’ en ‘ik bijt in een druif’ (niet te verwarren met pruim) en ook al is Angelique nog niet geheel stemvast, ze brengt het nummer vol overgave. Heel knap als je bij je debuut de tekst van een lied zo geloofwaardig kunt overbrengen. Ik voel die hand op mijn (nep) borst en krijg zin in pruimen..eh druiven.

 

4.       Kristof met ‘Het moest gewoon zo zijn’, muziek Anders Glenmarck (zweeds dus goed) en tekst van hofleverancier Bert van Gent

Kristof begint zijn nummer met zijn rug naar het publiek zittend op het podium en zingt over een moeilijke liefdesrelatie en de raakvlakken daarvan met zijn relatie tot zijn vader. Albert-Jan interpreteert het zó dat het lijkt alsof Kristof een moeilijke liefdesrelatie én een moeilijke relatie heeft met zijn eigen vader, maar niets is minder waar. Kristof toont wederom zijn klasse als zanger en performer en Madeleine roemt zijn warme stemgeluid. Net als vorig jaar (Kristof deed toen ook mee) begint zij over zijn articulatie. Ik begrijp dat niet want versta hem prima. Kristof is de Vlaamse praline die je maar wat graag in je bonbondoosje vindt.

 

5.       Knight & Honey met ‘Plus rien á se dire’, tekst van Jos de Ridder en muziek van Jos de Ridder en groot liedjestalent Marc Damen

Marc achter de piano, Miel zingt in het Nederlands en leraar Frans met de bruine ogen Jos zingt in het Frans en hoe! De klapper van de avond, de zaal is muisstil. Het lyrische nummer gaat over een vakantieliefde en alles klopt aan dit lied. Je waant je in Frankrijk en iedereen die ooit een vakantieliefde had, kan hieraan refereren. Jos won vorig jaar ook al de voorronde van Nijmegen en werd in Zeeland onbegrijpelijk 9de.  Ik ga hoogstpersoonlijk het Arsneaaltheater verbouwen als hij niet hoger eindigt dit jaar.

 

6.       Hannes Zuman met ´Chica Chica´, originele artiest Danny Poppinghaus

Iets heel anders dan de vorige kandidaat, het is werkelijk een potpourri wat aan het publiek voorbij trekt vanavond. Hannes coupe lijkt op de coupe van Barbie uit Oh oh Cherzo en het zou me niets verbazen als het familie is. Hij wordt geflankeerd door een swingende Zuidafrikaanse dame met ultralosse heupen en een meneer met opgemaakte wenkbrauwen wiens heupen, laten we zeggen, van wat noordelijkere allure zijn. Hij richt zich tijdens het nummer volledig op mij en tijdens het jurycommentaar waarbij ik me afvraag waarom hij over een vrouw zingt, antwoordt Hannes dat hij van beide markten thuis is. Hij kijkt me verleidelijk aan en grijpt in zijn kruis. Het zou nog een hete nacht worden in Nijmegen.

Heet vanwege de sambal bij de shoarma, niet vanwege een escapade met Hannes.

 

7.       Melanie met “Ain´t got no“, tekst daar is ie weer René Stephan en Bas Jaspers en muziek van René Stephan

Melanie betreedt het podium en trekt een scheur open waarbij je denkt: Ze vreet Jennifer Ewbank (kandidate van The Voice of Holland) op met huid en haar. Een nummer waarbij bijna alle hitmusicals de revue passeren, ik hoor o.a. een stukje Hair, ik hoor een stukje Grease. Het achtergrondkoor bestaande uit leerlingen van de Willem Nijholt Academie staat er wat onwennig bij maar dat geeft niet, want Mel trekt alle aandacht naar haar toe. En hoe! Het is een genot om naar Mel te kijken en te luisteren. Madeleine eiste vorig jaar dat Melanie mee zou doen en daar stond ze dan, drie keer het maximaal aantal punten vergarend van de vakjury maar het publiek besliste anders. Daarover later meer. Hou vol, het wordt weer een roman…

 

8.        Mary and the wet suits met ´Can´t deny my sexuality´ tekst en muziek Hans Kuipers

Marrie (drums), Josje (zang) , Frank en Hans (gitaren)vormen een sympathieke band die vorig jaar al voor Midden Gelderland de eer hooghield in de finale. Het nummer gaat over een schoolverliefdheid waarbij een meisje op een jongen valt maar de jongen kiest…voor een jongen. Marrie drumt in legging en met brede glimlach de zaal plat (en de aanwezige vrouwen in het publiek krijgen het er warm van, zo niet heet) en het nummer staat als een huis. Een band is al een pluspunt en ze zouden niet misstaan in Zeeland, maar qua nummer geeft de vakjury toch de voorkeur aan de bijdrage van Kristof. Het publiek niet, dus het wordt nog even heel erg spannend.

 

Na de pauze treedt winnaar 2009 Jos de Ridder op en laten de studenten van de Willem Nijholt Academie zien wat ze in huis hebben. ´Romeo en Julius´ van Annie M.G. Schmidt (oorverdovend applaus uit de zaal), ´I am what I am´ (lijflied travestieten) en nog andere musicalkrakers trekken aan ons voorbij. Albert Jan smult ervan en steekt zijn bewondering niet onder stoelen of banken en terecht. De afsluiter van de avond sluit naadloos aan bij de hoge kwaliteit van de deelnemers, de heerlijke vloeiende en  ad rem presentatie van AJ en met mijn zeven jaar COC Songfestival kan ik uit de grond van mijn hart zeggen dat Nijmegen (en Arnhem, ga door met deze combinatie van voorrondes!) wederom bewijst dat het grootste talent uit de leukste en meest professionele vooronde komt. Als we de hele equippe naar Vlissingen zouden verhuizen, was het een volwaardige finale geworden. AJ en ik dromen al langer over een duopresentatie, maar ja er staat nog een Twenste in de weg…

 

De puntentelling is zoals het hoort enorm spannend. De vakjury is bijna unaniem en kiest vier maal voor Kristof (Arnhem) en drie maal voor Melanie (Nijmegen) en eenmaal voor Knight & Honey (Nijmegen). Het publiek kiest voor Mary and the wet suits (Arnhem) en voor Knight & Honey (Nijmegen). Met slechts twee punten verschil gaat Kristof voor Arnhem naar de finale en met iets meer verschil gaat Knight & Honey voor Nijmegen naar de finale.

 

Op de afterparty in oergezellig café Mets (wat een lieve eigenaresse!) waar de ganse nacht songfestivalmuziek wordt gedraaid, wordt nog flink gedanst, gedronken en gefeest. Als ik buiten arm in arm met AJ een sigaretje sta te roken zie ik door de dampende ramen twee heren stuiterend door het café alle liedjes meegalmen, het zijn de winnaars van vanavond Jos en Kristof.

 

Dank Albert Jan, dank organisatie, dank alle deelnemers, dank aan iedereen die deze voorronde der voorrondes mogelijk maakte, het was heerlijk en fijn en het zou me niets verbazen als we volgend jaar met de finale in Nijmegen zijn.

 

Aanwezig in het publiek was Jurry Joosse, de grote man achter de organisatie van de finale in Zeeland en hij vertrouwde me nog wat nieuwtjes toe, die ik als afsluiter nog graag met jullie wil delen.

 

Wist u dat?

 

° Leiden er alsnog niet bij is dit jaar in de finale. Na herhaaldeijk aandringen van Ruby Engelberts bij COC Leiden om gegevens over deelname en geen respons, kwam er ruim ná de inzendtermijn en ná het opleveren van de teksten door Jurry (niet alle presentatoren schrijven hun teksten zelf) alsnog een bericht van Leiden en toen was het te laat. In de finale staan dertien deelnemers, dus niet veertien zoals eerder geschreven

 

° Prinses Lesley (meervoudig deelneemster en kleurrijk bon vivant) voor Amsterdam mee zou doen, alles was al in kannen en kruiken maar Amsterdam besliste uiteindelijk een andere kandidaat (nog niet bekend) te laten gaan.

 

° De dj´s van de afterparty hebben afgezegd maar dat er geweldige dj´s voor in de plaats komen.

 

° De kandidaat voor COC Friesland een fris ogend stel is, genaamd Pink Diamond en Red Ruby en dat er een enig stukje over hun staat beschreven op www.cocsongfestival.nl maar als ik hun namen google honderden pagina´s van juweliers vindt. Meer over P.D. en R.R. in mijn volgende column.

 

° Jessie van Dorka en Kleine, kandidaten voor COC Haaglanden en ik recepten en make up tips uitwisselen en dat de dames afgelopen weekend aan hun theatertour zijn begonnen. Ga dat zien! Check hun hyvespagina´s en websites voor speeldata, ze doen o.a. het al eerder genoemde befaamde café Mets aan in Nijmegen.

 

° Mirko (Krijger Zuiderwijkstichting) behalve in de finale staat met zijn lied maar tevens een gooi doet naar succes met hetzelfde lied ´Raindrops´ in de nationale finale van het Eurovisie Songfestival voor Zwisterland. Wir wunschen unser Mirko viel Erfolg dabei.

 

Over een kleine maand is het zover, lieve mensen, we zullen dan in het Arsenaaltheater de al legendarische finale van vorig jaar overtreffen. Kan het niveau van de liedjes en deelnemers nog hoger na vorig jaar? Ja, dat kan!

 

Tot de volgende column,

 

Veel liefs

Tessa International