Archive for december, 2011

Ali Gay en de homofiele medemensen winnen het COC Songfestival 2011

maandag, december 5th, 2011

Een verslag van de finale

5 december 2011

Beste lezers en lieve lezeressen,
Zaterdag 3 december 2011 vond in het Spiegeltheater te Middelburg de 17e nationale finale van het COC Songfestival plaats. Ali Gay (Jeroen Manders), Anna Tamens (percussie met inkijk), Max Lammers en Marco Berends (luchtgitaren) en Ruben Dahmen (live saxofoon) pakten met het tekstueel zeer sterke rocknummer ‘Zo Gay’ de hoofdprijs. Jeroen maakte de muziek en schreef de tekst van dit uiterst originele nummer (zo hoorden we nog nooit eerder een rocknummer op het festival) waarin hij de hokjesgeest van de homo zelf aan de kaak stelt. Behalve sterk qua tekst en uitvoering is ‘Zo Gay’ ook nog eens visueel aantrekkelijk: Zo zien we heel kort een hondje genaamd Desiree op het podium, breken de instrumentalisten hun eigen instrument af (waar zelfs Jeroen van schrikt tijdens de reprise van het lied in de finale) en als hoogtepunt verschijnt engel Ruben met zijn volle lippen op saxofoon tijdens het instrumentale intermezzo op het podium. Een feest voor oor en oog, al dacht vakjurylid Ron Link (Tarzan uit de gelijknamige musical) daar anders over. Echter, meerdere leden van de publieksjury gaven Ali de hoogste punten, waardoor zij in een spannende eindsprint met de uiteindelijke nummer 2, Jessie Kleine voor COC Haaglanden, de glorieuze winst pakten. Hulde aan Jeroen, die na vele deelnames met ijzersterke teksten (herinnert u zich bijvoorbeeld van vorig jaar nog ‘op de prairie, op de pampa doet de pelikaan aan ho-ho-homosex’?) voor DWH Delft de trofee binnenhaalt.

’s Ochtends rijden mijn man en ik van Ellewoutsdijk onder de rook van kerncentrale Borssele waar Pascals ouders wonen naar Middelburg. Na de Sinterklaasviering met zijn ouders (wiens ogen steeds meer licht gaan geven, dichtbij Borssele he, dan krijg je dat) en een nachtelijk jaccuzi-avontuur onder de Zeeuwse sterrenhemel komen we redelijk brak aan in de hoofdstad van Zeeland. We zijn te vroeg en vragen ons af of het gevangeniscomplex wat het Spiegeltheater omgeeft wel veilig is voor de holebi-gemeenschap. Maar ridder Jurry is er ook al en legt uit dat het theater normaliter door verstandelijk gehandicapten wordt gebruikt. Behalve die groep huist er ook een asielzoekerscentrum bij het theater. Zo hebben we alle minderheden bij elkaar, gezellig toch! Het theater is verrassend mooi en het geluid prima en na een klein uur druppelen de deelnemers binnen. Na veel zoenwerk gaan Pascal en ik terug naar onze bed en breakfast om mezelf qua gezicht in Tessa International te veranderen. Als we terugkomen, zijn alle repetities afgerond en loopt de hele show gestroomlijnd, vooral dankzij Roeland die de regie strak in handen heeft. Roeland snapt het klappen van de zweep en verzint ter plekke spannende ideeën om de show op te leuken. Zo’n regisseur wens je bij iedere finale. We eten gezamenlijk een kroket en broodjes met soep en dan begint de show om 19.30 uur voor een uitverkochte zaal.

We beginnen met Felicia Braam, de winnares van vorig jaar (leadzangeres Straight Cats) die samen met de 19-jarige Lars de Rijcke een gelegenheidsduo vormt. Ze maken deel uit van ‘From New Orleans to Nashville’ en brengen vanavond 3 nummers uit hun repetoire van crazz (mix van country en jazz). De prachtige stem van Felicia vult de zaal en de stemming zit er meteen goed in. Daarna stel ik de publieksjuryleden en (h)eerlijk vakjurylid Ron Link voor. De kandidaten komen al zwaaiend op en bij gebrek aan een pinkroom met camera zijn zij het decor voor vanavond. Met twee palmbomen heeft het wat weg van ‘Rondom 10’ maar het is erg prettig om de reacties van de artiesten te zien op degene die op dat moment staat op te treden.

Kandidaat nummer 1 is Marc Verburg die met een professionele performance en dito lied (qua tekst en muziek) de zaal stil krijgt. De twee Suzannes en Lisette in het achtergrondkoor en componist René Stephan achter de piano maken het plaatje compleet. Zij krijgen dan ook uiteindelijk de meeste punten van Ron die toevoegt dat alles klopt aan dit nummer. COC Nijmegen wordt uiteindelijk derde. Dat is even slikken maar als ik de hele Nijmeegse equipe ’s avonds laat op een plein in Middelburg tegenkom is van enige teleurstelling geen sprake meer. Sportief en professioneel dus.

De 2de kandidaat is niet op komen dagen, schandalig. COC Midden-Gelderland hield een voorronde maar kwam uiteindelijk gewoon niet. Het scorebord kon niet meer veranderd worden dus kondigde ik de deelnemer wiens naam ik niet noem (wil geen brievenbusplassers uitlokken) gewoon aan met het nummer ‘De kracht van de stilte’, want stil bleef het. Ron Link vond de tekst van tekstschrijver Jamai ronduit vaginaal.

En dan komt Judith de Graaf voor COC Leiden het podium op. Meisje met gitaar brengt het innemende en verfijnde ‘Free to love’ en de zaal is weer muisstil. Judith is bescheiden en mooi om te zien en ik hoop oprecht dat we haar nog vaker bij het COC Songfestival terug gaan zien.

De rust is voorbij want Kristof, Bert, Romeo, Wouter en Richard komen schlageren op zijn Zweeds voor COC Limburg. Met een dijk van een ritme, een stem als een klok en visueel spektakel komt de zaal nu echt los. Ron Link heeft zijn twijfels over de t-shirts van de heren, had wat meer glitter gewenst. Tja. Persoonlijk word ik erg blij van deze inzending en weet nu al dat ik dit over een paar jaar nog thuis afspeel, maar ik zit niet in de jury. Petje af voor Nijmegen en Limburg die duidelijk veel werk van hun inzending hebben gemaakt. Dat je niet maanden hoeft te sleutelen aan je nummer, bewijst DWH Delft die 2 weken voor de finale nog niks op papier had staan. Maar goed, de meningen liepen zoals zo vaak behoorlijk uiteen. Zo kreeg Kristof van Delft de hoogste punten maar eindigde uiteindelijk onderaan. Ook Kristof blijft sportief, zoals ik hem ken. Gewoon doorgaan jongen, jij hoort op een podium thuis.

COC Midden-Nederland is kandidaat nummer 5. Oorspronkelijk een duo maar een week voor de finale ging het uit tussen de twee dames dus heeft de overgebleven zangeres Alice het nummer in rap tempo herschreven en staat stoer met gitaar de longen uit haar emotionele lijf te zingen. Ron Link noemt haar een huisvrouw, nou Alice, ik zou graag met jou ramen zemen en koekjes bakken onder het genot van jouw ballade.

Remi Schoemakers wordt de hele dag gevolgd door Omroep Zeeland, want hij is de kandidaat voor Zeeland samen met zijn achtergrondberen Peter Reinders (jarig vandaag!) en knuffelbroer Aarnoud de Molenaar. Remi ziet er strak uit in zijn Italiaanse maatpak en zingt een prachtig nummer. Ondanks de thuiswedstrijd weet charmante Remi de winst niet te pakken.

En dan de winnaars van vanavond: DWH Delft. De zaal is deels onthutst van dit rocknummer dat de homo identiteit op de korrel neemt. Niet het zoveelste liefdesliedje of probleem/protestsong maar een hand-in-eigen-boezem song, die we nog nooit eerder hebben gehoord. Ron Link begrijpt het niet helemaal en Jeroen probeert het hem nog uit te leggen maar tevergeefs. Publieksjurylid Wilfred voor COC Limburg stelt dat lef beloond moet worden. En zo is het! We gaan dus volgend jaar terug naar Delft, waar in 2006 ik mijn eerste COC Songfestival finale mocht presenteren. Open sollicitatie: Ik vind oprecht dat het tijd wordt voor nieuwe aanwas van kandidaten en ook een nieuwe presentator en/of – trice maar zou dolgraag voor de allerlaatste keer de cirkel rondmaken in Delft. DWH, ga vroeg op zoek naar sponsoren want dat is uitermate lastig in deze tijden van crisis, organiseer een grootse show en stimuleer de andere COC’s (ook Friesland en Amsterdam bijvoorbeeld) om toch echt mee te doen aan dit unieke liedjesfestijn waar het roze lied gehoord wordt. Waar anders hoor je nummers waarbij het niet gaat over hem en haar?

De laatste en zeker niet de minste is Jessie Kleine, de vrouw die alles doorstaat en met een prachtige zelfgeschreven tekst het nummer ‘Roze Rood’ zingt naar de tweede plaats. Jessie is er stil van als Ron haar stem roemt (a la Karin Bloemen) en de eindstrijd is reuze spannend want tot op het laatste moment had Jessie kunnen winnen.

Na de pauze zingen Aarnoud de Molenaar en Peter Reinders een songfestivalmedley en de zaal zingt vrolijk mee. De puntentelling is als vanouds ultra spannend want bijna iedereen staat wel een keer bovenaan, maar zoals bekend pakken Ali Gay en de homofiele medemensen uiteindelijk de winst.

Op weg naar de afterparty krijg ik van een fan uit Nijmegen een ring kado en ben, een unicum, ook ik ben een keer stil. De afterparty is ronkend druk en gezellig en er heerst een opwindende sfeer. Politieman en jurylid Marco (vele vooral jonge aantrekkelijke deelnemers kennen hem erg goed) is er ook en wil me plat op de bek pakken, maar dat wil ik natuurlijk niet want ik ben heel gelukkig getrouwd met de mooiste man van de wereld. In hotel de Doelen is er nog een afterafterparty met Jessie en Kristof en in het COC café schijnen verschillende deelnemers het meer dan goed met elkander te kunnen vinden. Lekker toch!

Vanavond is op Omroep Zeeland een verslag te zien van de finale (en later op de site van die omroep bij ‘uitzending gemist’) en de komende weken zullen de foto’s en filmpjes van de optredens op www.cocsongfestival.nl en het eigen youtube kanaal te zien zijn. Lekker nagenieten dus. Het was mij een eer om de finale wederom te mogen presenteren en dank iedereen, alle vrijwilligers en ridders René, Jurry, Ronald , regisseur Roeland, Ivo, Marjolein en natuurlijk alle deelnemers voor een onvergetelijke avond. Wie weet tot volgend jaar in Delft.
Liefs,
Tessa International