Niena wint voor Limburg het 18e COC Songfestival

Allerlaatste column, 19 november 2012

Beste lezers en lieve lezeressen,

In een zinderende finale, met slechts vijf punten verschil met de nummer 2 (Davide voor Nijmegen), won Ethique Gaylectronique met haar originele, frans-nederlandse inzending de 18e editie van het COC Songfestival in theater de Veste te Delft. Een verslag van een fantastische dag en avond:
’s Middags arriveren Pascal en ik in Delft waar we eerst lunchen met Tina ( van het trio Tina, Toos en Tessa) die speciaal voor de finale uit Tsjechië is overgevlogen. Het is een fijn wederzien. Daarna tijdens de make-up in de hotelkamer (het hele hotel is volgeboekt met juryleden, deelnemers en Paul Haenen) blijkt eerst dat, na een jaar eenzaam in mijn make-up tasje te hebben gezeten, mijn eyeliner is opgedroogd. Pascal haalt een nieuwe bij de drogist. Nadat ik de eyeliner heb aangebracht, breekt mijn diadeem. En weer gaat Pascal naar de drogist. Als Tessa verlaat ik het hotel, maar niet voordat ik Ruth tegenkom in het restaurant. Ze vertelt me dat ze Alice nog even in bed heeft gestopt, herstellende van een griep. Professioneel als ze zijn, merkt niemand nog iets van een griep, als ze die avond de sterren van de hemel zingen en spelen. Trea Dobbs hoort ’s avonds Alice zingen en is helemaal verkocht. Niet alleen Trea, maar het liefdes en muzikaal duo verovert langzaam heel Nederland, want afterparty of niet, de avond na de finale treden de dames alweer op.
We komen aan bij het theater, waar de repetities nauwelijks uitlopen dankzij de loeistrakke organisatie. Paul Haenen en zijn man Dammie, Thom Goderie (wat een prachtig perzikhuidje!) en zijn man Gradus zijn al gearriveerd en met Gerson van de organisatie en co-host Bas (we noemen hem geen dokter meer, dat is ie wel, maar hij wordt liever gewoon Bas genoemd, dus dat doen we vanaf nu) en alle partners gaan we dineren bij ’t Vermeertje in Delft. Om van het heerlijke eten te kunnen genieten, leg ik mijn hond (=pruik) even in de vensterbank en we keuvelen o.a. over de voorliefde voor huishoudelijke apparaten door Paul. Bas heeft me gevraagd Trea onder mijn hoede te nemen, want ze is enigszins nerveus. Trea is een schat en voelt zich al snel op haar gemak. Thom lijkt zich overal op zijn gemak te voelen, wat een schatje. Bij aankomst in het theater mogen Trea en ik ons in de kleedkamer van Koonian (de band die de spectaculaire opening en tussenact verzorgt) de lippen bijwerken. Ik kom Kristof, Bert, Gaby en de nieuwe danseres tegen in de wandelgangen en wat zien ze er prachtig uit. Niet voor niks, want ze zetten een gelikt optreden neer die avond waar ze in een ander jaar met gemak de finale hadden kunnen winnen. Ware het niet, dat het niveau zo hoog is vanavond, dat er wel 6 kanshebbers zijn voor de winst. Die overigens bijna allemaal na de pauze optreden.

De show begint. Koonian trapt af met een wervelende potpourri van hitmachine Lady Gaga, waarna de nagemaakte vensterbank (hulde aan de decorbouwers) van het Betty Asfaltcomplex het podium op wordt geschoven, compleet met vuilniszakken en een Amsterdammertje. En daar is dan La Dolman in haar Victor en Rolf-outfit. Margreet heeft meteen de zaal plat van het lachen met al haar spitsvondigheden, stemverwisselingen en chaotisch-gezellige interviews met de artiesten. Als ze tijdens de show vergeet de jury om commentaar te geven (en Trea, Thom en ik dat graag willen geven, omdat Jos Cové met zijn Jukeboxboys net een fantastisch nummer hebben gezongen) en ik vanaf het balkon schreeuw dat ‘wij het ook heel goed vonden’ reageer ze met: ‘Ik hoor de stem van God’. Als Davide zijn zeer gevoelige lied voor Nijmegen heeft gezongen (oprechte vertolking, kippenvel over mijn hele lijf) en Margreet daarna aan Davide vraagt hoe Davides moeder op zijn coming-out heeft gereageerd, bijt een man in het publiek haar toe “Heb je niet geluisterd dan, daar zong hij over?”. Margreet reageert amusant venijnig met de opmerking dat ze altijd op het gehele optreden focust. Bij Rebecca Kleyn (COC Amsterdam) danst ze spontaan mee tijdens de act. Het was een doldwaze avond met La Dolman, uiteraard veel later klaar dan gepland maar who cares (?!), ik heb nog nooit zoveel gelachen bij een COC Songfestival en het publiek dito.

Romeo is de eerste kandidaat, voor COC Zeeland. Hij levert wederom een gelikte compositie waarbij vooral opvalt dat hij een enorme groei heeft doorgemaakt als performer. Weg met die bescheidenheid, Romeo, je mag gezien worden. Miss Behaves optreden kent een valse start omdat de muziek te vroeg inzet, maar ze is professioneel en bij de reprise gaat alles goed. Ze zingt een cover van Patricia Kaas (Et s’il fallait le faire, Eurovisie Songfestival voor Frankrijk, paar jaar geleden) en doet dat zeer verdienstelijk en theatraal voor Deventer. Franky zingt voor Leiden een nummer van Racoon, Love you more. De 20-jarige Franky zingt werkelijk fantastisch (je hoort een ‘oooooooh’ door de zaal gaan als hij begint te zingen), maar komt niet op het erepodium, simpelweg omdat zijn lied en tekst niet origineel zijn.
Ook René de Beer, die samen met Wilfred van Dellen uitkomt voor WestBrabant-West en Tholen, heeft last van de techniek want zijn microfoon doet het gewoonweg niet. Tot drie keer toe. Maar ze houden de moed erin en zingen, alsof ze al jaren niets anders doen, hun meezinger ‘Liedjes met een roze rand’. Van René wist ik al dat hij kan zingen (en over een heerlijke radiostem beschikt) maar dat Wilfred, de bescheidenheid zelve, met een flair en prachtstem daar zo zat te schitteren, was voor mij en velen met mij een openbaring. Tijdens hun optreden zijn er diaprojecties van alle voorgaande edities van ons songfestival en ik kom zelf ook nog even voorbij onder het kopje ‘presentatoren’ en zie dat ik al gestorven ben (2006-2011). Eén van de zangeressen/danseressen van COC Eindhoven (met het carnavalsnummer ‘Hendjes’) bijt me voorafgaand aan de show toe: “Ga je weer afzeiken vanavond?” waarop ik antwoord dat ik niet van plan ben maar ze maakt het me wel moeilijk met hun gouden inzending. Jessie Kleine zingt zoals gewoonlijk heerlijk, dit jaar geflankeerd met een koor van ANBO Roze, het nummer ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld met een andere tekst. Voor Noordoost-Brabant doet de gelauterde Jos Cové mee, hij lijkt al zeker van de winst (flyert ook in de foyer voor stemmen, uitgekiend hoor) en dat lijkt ook te gaan gebeuren want zijn act met de Jukeboxboys (alle 4 appetijtelijke conservatorium zangers met gouden kelen) doet de zaal en jury opveren. Zou een heteroman dan het COC Songfestival gaan winnen? Zou uniek zijn, een doorbraak. Maar er blijken dan nog maar parels te komen waaronder de 24-punter van Thom, Rebecca Kleyn, die vrolijk de handjes meekrijgt in de zaal maar ook Ruth en Alice (hou ze in de gaten, die 2, ze treden overal op!) en natuurlijk Kristof met zijn geweldige podium-presence. Flevoland doet voor het eerst mee en het lijkt een verzameling van alle muziekstijlen en kleding die je kan verzinnen, er zit rap in, een travestiet op gitaar en een Sneeuwitje-from-hell doet ook iets (wat is me niet geheel duidelijk). Michel Fleur zingt voor Delft een frisse en originele bijdrage en ik twijfel of ik hem dan de winst moet gunnen, mede door zijn charme maar dan komt Davide en zingt met zijn koor (waarin oa zijn man Marc Verburg en Suzanne Menheere, songfestivalveteranen) het prachtige ‘In mijn ogen’. Ik heb mijn winnaar gezien maar dan komt Limburg met Niena. In haar eentje pakt ze het hele podium en met een zeer spitse tekst neemt ze homo’s en lesbo’s op de hak op zeer originele wijze, verpakt in een heftige dance-nummer. Heeft Ali Gay (Jeroen Manders, winnaar 2011) de toon gezet vorig jaar voor een nieuw elan op het festival? Niena had absoluut niet verwacht een kans te maken, is zeer bescheiden (en twijfelde zelfs of ze wel mee zou doen) maar pakt de zaal in en de jury’s ook. De puntentelling was vernieuwend en dus tot op het laatst toe spannend en met slechts 5 punten verschil wint Niena het COC Songfestival. Terwijl Niena haar lied nogmaals ten gehore brengt, is haar vriendin naarstig op zoek naar kwijtgeraakte rugtassen in het doolhof van de catacomben van het theater. Dat is ook songfestival.

Op de twee afterpartys (eerst in het theater, daarna in het DWH) is het afgeladen en vieren we allen feest tot half zes ’s ochtends. En ’s ochtends babbelen we nog gezellig na bij het ontbijt in hotel Johannes Vermeer met o.a. Trea, Kristof, Davide, Alice en vele anderen.

Het was topentertainment door Margreet Dolman, het publiek heeft een heerlijke avond gehad. Dank aan de organisatie die met decor, filmpjes (hilarisch!), techniek en begeleiding werkelijk een topprestatie heeft geleverd. Dank ook aan de deelnemers, waaronder 7 van de 14 debutanten, die dit jaar veelal met eigen muziek en teksten, een hoogwaardige finale creeërden.

Als laatste dit: Ik heb het grote genoegen gehad om vanaf 2006 de finale te mogen presenteren en dat heb ik tot vorig jaar gedaan, waarna ik dit jaar in de jury mocht plaatsnemen. In die jaren hebben we prachtige songfestivals gehad en zijn er innige vriendschappen ontstaan. Ieder jaar was het COC Songfestival een feest en ik ben zeer dankbaar dat ik daar deel van heb mogen uitmaken. Maar nu stop ik ermee. Het is mooi geweest en ik zal dus niet meer presenteren of in de jury plaatsnemen of columns schrijven over het festival. Zeven jaar is lang genoeg en nu is het klaar. Terwijl ik dit schrijf, schiet ik vol, want het COC Songfestival gaat me aan het hart. Lieve mensen, bedankt allemaal, ik neem geen echt afscheid want ik ga gewoon vanaf volgend jaar in het publiek zitten (zonder corset, knellende beha en hete pruiken). Op naar Maastricht!
Liefs, Tessa International

Comments are closed.