Positieve spruitjeslucht

Column 2, 27 september 2015: een verslag van de Nijmeegse voorronde van het COC Songfestival op 26 september 2015 + Brekend nieuws (onderaan natuurlijk)

Gisteravond vond in het Roze Huis in Nijmegen de Nijmeegse voorronde van ons festival plaats. Helaas kon ik er zelf niet bij zijn, maar met hulp van bevriende spionnen kan ik u toch het volgende verslag aanbieden:

Het Roze Huis is het soort ‘theater’ waar de presentator zelf het licht aan en uit doet. In een uiterst intieme setting is het presentator Albert-Jan samen met de winnaars van vorig jaar, de Pink Rebels (Jos de Ridder en Debby Marijnissen) gelukt om een avondvullend programma te geven terwijl er maar een kandidaat is. En de kandidaat voor Nijmegen 2015 is: Theatergroep Augustus! Twee zangers, drie zangeressen en een pianiste zingen ‘De Glazen Muur’. Het lied gaat over schijntolerantie. Actueel thema met de huidige vluchtelingencrisis, wie heeft de laatste weken niet iemand horen zeggen of schrijven “ik ben geen racist, maar…” (en dan vervolgens de meest vreselijke dingen zeggen). Beste vluchteling, de kans dat u deze column leest is nihil, maar toch, u bent van harte welkom om mee te doen of te komen kijken. Nijmegen loopt voorop als het gaat om opvang van asielzoekers en dat vind ik fantastisch! Het gaat inmiddels helemaal niet meer over het COC Songfestival maar dat wilde ik nou even kwijt!

Theatergroep Augustus dus, ik ken ze nog van een vorige voorronde, ook in Nijmegen. Geschoolde, prachtige stemmen en dito samenzang met minstens een l’homo in de gelederen met een maatschappijkritisch lied: Welkom in de finale, een thuiswedstrijd!

Hoe doet Albert-Jan dat toch, een show creëren met één kandidaat. Nou, hij nodigt de Pink Rebels uit die met het publiek een songfestival sing-a-long doen. De Pink Rebels hebben hun band niet meegenomen: het kleine zaaltje zou het volume niet overleven. Een COC Songfestival-notabele omschreef de sfeer van de avond als volgt: “Een lekkere en gezellige spruitjeslucht”. Behalve de sing-a-long werd er een filmpje vertoond, gemaakt door Niena Bocken (winnares COC Songfestival 2012, zeer fijne vrouw) voor Margreet Dolman’s programma op OUTTV waarin de finale van vorig jaar aan bod kwam. Als klap op de vuurpijl kwam zelfbenoemde (ik citeer) ‘linkse pot’ Maria Engels de kas van ons songfestival flink spekken met 800 contante (want Maria vertrouwt de banken niet) euro’s. Saillant detail van de soundcheck ’s middags voorafgaand aan de Nijmeegse voorronde: De groep a-seksuelen had haar bijeenkomst om 15 uur. Soundchecks lopen altijd uit, zo ook deze, maar volgens Albert-Jan raakten de a-seksuelen daar niet heel erg opgewonden van 🙂

En dan nu het brekende nieuws:

Twee van de vakjuryleden zijn bekend. Naar een derde wordt nog gezocht. Die was er al, maar werd opgenomen in het ziekenhuis. Gelukkig gaat het inmiddels beter met haar. Oh, wat was het enig geweest om met (ik noem geen namen) haar in de vakjury te zetelen. Maar goed, organisatoren van het COC Songfestival hebben vaker met het bijltje gehakt dat er een jurylid afviel (ik ben alleen maar aangekomen de laatste jaren) en dus weet ik dat het goed komt. Maar wie zijn de andere twee?

Hij vertegenwoordigde Nederland op het Eurovisie Songfestival in 1968 met het lied ‘Morgen’. 1968? Ja, want Ronnie Tober zit al 53 (!) jaar in het vak. Hij zong als jongeman voor de Amerikaanse presidenten Kennedy en Nixon, hij woonde van zijn 3de tot zijn 18e in Amerika (vandaar dat charmante accent). In 2012 was Ronnie te gast in het programma van Ali B. wat veel succes opleverde. Ik heb Ronnie Tober een paar keer meegemaakt, voor en achter de schermen, en kan oprecht zeggen: Wat een lieve, attente vakman. Ronnie is echt geen tiener meer, maar als je hem ziet entertainen (zingen, dansen, presenteren en zelfs tappen) dan geloof je in eeuwige jeugd. Ronnie Tober, het is een eer dat je in de vakjury zit!

Het andere vakjurylid is mij nog bekender, sterker nog, zij huist in mij. Nu snapt u eindelijk mijn overgewicht 😉 Ik heb de eervolle taak de kandidaten te beoordelen. Sommigen van u zullen denken: Ze was toch gestopt? Dat klopt. Maar ik kan gewoonweg geen afscheid nemen van Tessa International. En ze is nou eenmaal verknocht aan het COC Songfestival, dus terug van eigenlijk nooit helemaal weggeweest. Ik heb er ontzettend veel zin in en ik hoop u ook, want het wordt wederom een groot feest op 12 december 2015 bij de finale in Nijmegen.

Tot zover, zodra ik meer weet van andere kandidaten (ik weet er al een voor COC Zeeland, daarover volgende keer meer en dat is me er een hoor, ohlala) en het derde vakjurylid hoort u van mij.

Liefs,

Tessa International

ps Nu snapt u ook waarom ik er niet bij was tijdens de Nijmeegse voorronde, ik wil niet bevooroordeeld zijn en zal alle liedjes tijdens de finale voor het eerst horen en zien.

 

Comments are closed.