En de winnaar is: Peejee voor COC Midden-Nederland met ‘Ga je mee’

De finale van het Nationaal COC Songfestival, een verslag

Zaterdagavond 12 december vond in concertgebouw ‘de Vereeniging’ (meest geliefde concertzaal voor musici, vanwege de onovertroffen akoestiek) in Nijmegen de finale van het Nationaal COC Songfestival plaats. Peter Jan Kok (Peejee), samen met Gerrit van Balen (gitaar) en Tadjiro Velzel (saxofoon) kwam, zag en overwon! Het was een fantastische avond én nacht, hieronder een verslag:

Zaterdagmiddag brengt vriend Eric (zo lief) me naar restaurant Koks en Ko, waar de vakjury heerlijk dineert voordat ze naar de Vereeniging gaan. Bart van Dam vangt ons op, geeft ons instructies (welke show-trap nemen we, verdeling van de punten, etc.) en ik begin alvast aan mijn verrukkelijke visje. Gerda Havertong arriveert, alle andere gasten in het restaurant kijken om. La Havertong is niet groot (ze komt tot mijn middel) , maar wel groots. In haar zwart-rode combinatie met hip hoofddekstel maakt ze haar entree. La Havertong geeft aan niet te willen lopen naar de Vereeniging, al is het maar 400 meter en drinkt haar ginger ale graag in een wijnglas. Ronnie Tober is nog iets later, dus ga ik alvast naar het theater omdat ik me nog moet omkleden. Daar aangekomen zijn de repetities al afgerond en heerst er een gezonde spanning in het gangenstelsel van het prachtige theater. De meeste reuring komt van een klein leger travestieten die vanavond het showballet vormen en Albert-Jan Aartsen, de presentator, assisteren bij de puntentelling. Ik trek me terug in mijn kleedkamer om mijn korset aan te rijgen en even later komt Albert-Jan me gedag zeggen. Hij is uiterst ontspannen, heeft er zin in en raakt geenszins van slag van de aanblik van mijn boobies. Nog even die laatste minuten voor aanvang een sigaretje, plasje en praatje en iets na 20.00 uur trappen we af. De opening is overweldigend! Nijmegen laat zien waar Nijmegen groots in is: met een prachtige compositie van René Stephan zingen Hellen Dankers (klassieke schoonheid, zingt ‘Blijf zoals je bent’ van Justine Pelmelay veeeeel beter dan la Pelmelay en komt wél op tijd), Roy Binkhorst en Marc Verburg de deelnemers en publiek toe, terwijl de trava’s zich gedragen alsof ze al gewonnen hebben.

Albert-Jan trapt af en hoe! Vanaf aanvang heeft hij het publiek in zijn zak, stelt deelnemers gerust en houdt er een lekkere vaart in. Eerder schreef ik dat Albert-Jan een tikje chaotisch is, hij haalt dat ook aan tijdens de show en vraagt het publiek hem te helpen. Dat is totaal niet nodig! Albert-Jan is niet chaotisch, hij ‘speelt’ het. Met Steffie van de Lisdonk (rent de hele dag en avond rond het toneel met een flinke blos op haar wangen) als toneelmeesteres en Joost Hermus achter de knoppen, weet Albert-Jan dat het goed moet komen. En het komt goed, heel goed. Met alle respect voor BN’ers die in het verleden de show presenteerden: die komen aan, krijgen hun teksten en praten het aan elkaar. Als ze gevraagd waren voor een dildo-demonstratie op de huishoudbeurs, hadden ze het ongeveer net zo gedaan. Zo niet bij betrokken, mee-organiserende presentators als Albert-Jan Aartsen die alle voorgaande jaren tijdens de voorrondes van Nijmegen voor ons festival al uitblonk! COC Midden-Nederland, lees bovenstaande goed!

De deelnemers:

Marco & Band met ‘Andersom’ (COC Deventer) bijt het spits af. Met een originele tekst en strakke jeans trapt Marco af. Marco vertrouwt me later toe behoorlijk ziek te zijn, daar heeft overigens niemand iets van gemerkt. Zijn eerste couplet was niet verstaanbaar maar later herstelt hij zich. Saillant detail: In de band zitten gelovige heteromannen die als ze mij zien, vooraf bij een peuk, enigszins terugdeinzen maar later helemaal meegaan in de feestelijkheden. Zo kan het ook! In onze kerk is iedereen welkom.

Dan Diana & Alexander met ‘Werkelijkheid’ (COC Noord-Holland Noord), een musicalnummer dat uit volle borst loepzuiver wordt gezongen. Ronnie Tober zit vanaf het begin al op zijn stoel te wippen en vindt dat het lied zo in een musical gezongen kan worden. Diana & Alexander worden tweede, zowel bij publiek (zeer nipt) en bij vakjury.

Voor COC Eindhoven treedt Dick Boonman met ‘Vieze, vuile flikker’ aan en hoe! Met een bluesy, zelfgeschreven lied, zingt hij over de vooroordelen als je verliefd op een jongere jongen bent. Ik geloof ieder woord wat hij zingt en vindt het zijn beste inzending ooit. Gerda doet vanaf het begin mee want ik hoor allerlei kreten naast me. Dick wordt uiteindelijk 5de.

Theatergroep Augustus (Nijmegen, thuiswedstrijd) zingt ‘Glazen Muur’ en doet dat uiterst professioneel. Ronnie is weer onder de indruk en de zaal ook. Ik haak even af bij de tekst ‘Ga het, ga het, ga het…aan’ maar dat is persoonlijk want ik hou niet van musicals. Zo zie je maar, ieder zijn eigen mening. En een vak-jurylid is ook maar iemand met een mening, niks meer of minder dan ieder ander in de zaal.

COC Amsterdam stuurt the Curly Girls met ‘Free’ met een unieke drumsectie. Nooit eerder vertoond op een podium: De drumster heeft moeite met maat houden dus is er een drum-assistente die dat doet. De leadzangeres zingt naast de toon, Monique Schadé met gitaar doet een aantal pogingen haar weer op de juiste toon te krijgen. Dat lukt soms een beetje. Hoe dan ook, de uitvoering (in de vorm van een eerste repetitie) wekt ook sympathie op en krijgt onder meer van Zeeland de 12 punten.

COC Zeeland stuurt COC Songfestival-veteraan Kristof met het aanstekelijke ‘Straight en Gay’ aangevuld door een lieftallig groepje jonge danseressen. Het optreden spat van het podium af, mede dankzij de lichtshow die overigens alle optredens een lift geeft. Chapeau voor de lichttechnicus! Kristof zingt dat we elkaar wel wat meer mogen aanspreken in plaats van steeds maar op onze smartphone of tablet te kijken (actuele en spitsvondige tekst van Gerbert van Gent). Saillant detail: Kristof heeft aan de helft van het publiek gevraagd zijn optreden te filmen, met een smartphone of tablet. Hij ziet er overigens ook strak gestyled uit in zijn pak en wat opvalt is zijn volle stem, waarmee Kristof dit disco-nummer zonder enige ondersteuning van backing vocals neerzet.

Perry Brand, de laatste toegevoegde deelnemer in de finale, voor COC Groningen/Drenthe, brengt ‘Jij’, een gevoelige ballade over zijn overleden vriend. Het wordt Perry al snel te veel, vergeet af en toe zijn tekst en is zichtbaar ontroerd. Albert-Jan vangt hem op en de jury is van oordeel dat je best een keer uit de bocht mag vliegen als je je zo kwetsbaar opstelt.

COC Kennemerland dan: Sjamke en de mannen met ‘In je hoofd’. Met hun avantgardistische bijdrage zorgen zij voor lichte verwarring. Op zich heel knap om een zelfbenoemde oorwurm geen oorwurm te laten zijn. Het koortje bestaat uit vier kerels die a-ritmisch, volledig los van elkaar, erbij dansen alsof het hun laatste optreden is. Inzet en enthousiasme winnen van strakke pasjes.

Urban Connection, bestaande uit Judith de Graaf en Romeo Samuel, zingen ‘So High’: een herkenbare Samuel-compositie met mooie zanglijnen en modulaties. La Havertong is niet gecharmeerd van het lied, dat kan (zie eerder: het is maar een mening). Later troost ik Romeo in café Mets (wat een fijne tent is dat toch in Nijmegen met dito eigenaressen). De echte troost komt van een jonge adonis in hetzelfde café, Romeo straalt alweer!

Sylviah voor COC Noord-Oost Brabant zingt de Whitney Houston-klassieker ‘I wanna dance with some lady’. Ze is de enige kandidate die contact maakt met het publiek (pluspunt), begint wat onzeker maar komt helemaal los en gaat voorop het podium staan. Achteraf hoor ik wat kritiek over het feit dat het een cover is, maar lieve mensen, dat mag. Sterker nog, er zijn meer covers vanavond maar die zijn minder bekend en dus valt het minder op.

Bram Kersten (COC West-Brabant & Tholen) zingt ‘Proud’. Wat een schatje! Hij zingt prima en lacht er lief bij, het is zo’n jongen die je meteen de winst gunt. Wellicht volgend jaar een herkansing met een iets pakkender nummer?

Distortion, de band van DWH Delft met leadzang van Bernard Schendstok zingt ‘Sugar daddy’, alweer een zeer originele bijdrage uit Delft met twee aantrekkelijke gitaristen en een dj die niets doen tot een kunst verheft met zijn onuitputtelijke enthousiasme. Jammer dat Bernard een paar keer zijn tekst vergeet en enigszins naast de toon zingt, zeker gezien de repetitie ’s middags vlekkeloos verliep. Persoonlijk vind ik het een verademing om, naast de musical-liedjes en serieuze teksten, een hard nummer te horen met een originele insteek.

De Pink Rebels, winnaars van het COC Songfestival 2014, doen de tussen-act middels een songfestivalmedley en krijgen de hele zaal mee. Jos de Ridder is een rasentertainer! En iedere band gun ik een golden girl Debbie Marijnissen, die wel maat weet te houden en hoe!

En de winnaar is ……………….Peejee voor COC Midden Nederland. Met charme en flair en gesteund door jonge, doch zeer bedreven muzikanten (Tadjiro krijgt met zijn saxofoon open doekjes uit het publiek) zingt Peejee over een reis, maakt niet waarheen, met zijn lief. Mijmerend over stokbrood met brie in de deux chevaux pakt Peejee de zaal in. De vakjury is onder de indruk, de publieksjury ook want ook daar wint Peejee nipt van Alexander & Diana. Als Gerda, Ronnie en ik het podium opgaan om de winnaars te feliciteren, zie ik de fijngebouwde Tadjiro schrikken als gigante Tessa (1.85 + 10 cm. blokhak) hem zoent. Ach, lieverd, in een cape van mij kan jij wonen. Peejee deed al twee keer eerder mee aan de voorronde van Nijmegen maar vanavond is hij de koning van ons festival. Een terechte winnaar, jong en onweerstaanbaar met een fris lied dat hij een week voor de finale nog even schreef. Het contrast met de organisatie die een jaar lang heeft moeten ploeteren om sponsorgelden rond te krijgen kan niet groter zijn.

De afterparty in Doornroosje was, naar ik gehoord heb, zeer drukbezocht en geslaagd. De officieuze afterparty in café Mets was iets minder druk, maar daardoor juist heel fijn zodat ik met enkele heren uit de Nijmeegse leerscene, met sterpresentator Albert-Jan (‘hou nu maar op de complimenten’) en Kristof’s gang heb kunnen napraten, drinken en dansen en zelfs flirten met een slimme Delftenaar. Na bijna 10 uur in een korset konden bij thuiskomst mijn gastheren Eric en Kristof de routekaart van Nederland, inclusief rotondes, op mijn lichaam lezen. Maar dat is het allemaal waard, want het was een fantastische finale.

Dank aan alle deelnemers en de winaars Peejee, Tadjiro en Gerrit, dank aan de sponsoren, heel veel dank aan de organisatie met alle vrijwilligers (ik noem Joost Hermus en Steffie van de Lisdonk), dank aan de onvolprezen Albert-Jan, dank aan de trava’s die de show opfleurden, dank aan de Nijmeegse talenten Hellen, Roy, Marc, René, Jos, Debbie en consorten en dank jullie allemaal voor een geweldige finale. Volgend jaar in Midden-Nederland, ik heb er nu alweer zin in!

Liefs,

Tessa International

 

Comments are closed.